Υπάρχει κάποιος.

Ναι, το παραδέχομαι.

Υπάρχει.

Τον ξέρω κάμποσα χρόνια, όχι όμως και πάρα πολλά.

Μην φανταστείς.

Μιλάμε πού και πού.

Δεν έχω καταλάβει ακόμη τί τρέχει μεταξύ μας.

Πότε τον αγαπώ, πότε τον μισώ,

πότε τον απωθώ και πότε τον αποζητώ.

Υπάρχουν φορές που τον έχω ανάγκη και

άλλες που με έχει εκείνος.

Στα τυπικά, τα πηγαίνουμε πολύ καλά.

Να, για παράδειγμα:

τον λούζω, του χτενίζω τα μαλλιά,

τον κοιτώ στα μάτια, όταν δακρύζει,

και στα δόντια, όταν χαμογελά.

Άλλοτε, τον προστατεύω και

άλλοτε τον εκθέτω,

για να μάθει αυτός να το παίζει καμπόσος.

Άλλες φορές πάλι, του φωνάζω και μετά

πλησιάζω στις μύτες και

του σφίγγω το χέρι για να με συγχωρέσει.

Δεν ξέρω- δεν είμαι και πολύ σίγουρη,

αλλά πράγματι, νομίζω πως το κάνει.

Αλλιώς, γιατί εξακολουθεί να μένει μαζί μου;

Όταν μάλιστα συνεργάζεται καλά ,τον επιβραβεύω.

Ναι, αμέ, τί νόμιζες;

Του προσφέρω, που λες, με όλη μου την ψυχή μια ακόμα αποτυχία,

για να δυναμώσει.

Έτσι μου είπανε.

Ότι με τις αποτυχίες δυναμώνει ο άνθρωπος.

Γι’ αυτό κι εγώ όσους αγαπώ τους χρεώνω αποτυχίες,

για να γίνουν δυνατοί.

Τώρα βέβαια, τί άλλο να σας πω κι εγώ;

Μην με πιέζετε, δεν ξέρω να σας πω παραπάνω.

Ναι, τον έχω γνωρίσει σε κάποιους.

Αναλόγως της όρεξης που είχαν να τον γνωρίσουν,

τον συνέστηνα.

Το παράδοξο όμως με εμένα είναι πως, συνεχώς, κατέβαλλα

περισσότερη προσπάθεια για να τον συστήνω σε όσους

είχαν την λιγότερη όρεξη.

Άλλο πάλι  και τούτο.

Τέλος πάντων όμως, όπως προείπα, λένε πως,

η αποτυχία είναι δύναμη.

Έτσι, άλλοι τον ξέρουν περισσότερο, άλλοι λιγότερο,

εγώ ίσως καθόλου.

Μου κρύβεται συνεχώς•

πότε πίσω από την διαφανή κουρτίνα,

πότε κάτω από το κρεβάτι,

πότε μέσα στην ντουλάπα.

Όταν τον βλέπω να γυαλίζεται στον καθρέφτη,

ορμάω για να τον πιάσω, να μην μου ξεφύγει.

Αλλά αυτός πάντα μου την φέρνει.

Έχω αρχίσει να πιστεύω πως φοβάται,

ότι, όταν τον τσακώσω,

θα τον μαλώσω,

γι’ αυτό με αποφεύγει.

Παίζει με το μυαλό μου, όσο κι εγώ με το δικό του.

Όχι για τη νίκη.

Όχι.

Έχουμε συμφωνήσει πως τα κίνητρα του παιχνιδιού

δεν θα ΄ ναι ποτέ τόσο ταπεινά.

Εμείς, λοιπόν, παίζουμε για την χαρά του παιχνιδιού.

Τέλος, δεν ξέρω αν του χρωστώ εγώ ή

αν μου χρωστά εκείνος τα περισσότερα.

Γιατί;

Αναρωτιέστε- μετά από όλα αυτά- γιατί να υπάρχει χρέος;

Μα βρείτε μου εσείς έναν άνθρωπο

που να έχει κλειστούς λογαριασμούς

με τον εαυτό του.

 

Εις το επανιδείν!

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΣαν σήμερα γεννιέται ο Pablo Neruda
Επόμενο άρθρο«Τι μου έμαθε ένα Χταπόδι», Παγκόσμια πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…