Εφιαλτική τροχοπέδη έζεχνε αλκοόλ
Το ανάχωμα του ονείρου ίσως ήμουνα εγώ
Αναστολές φοβίες άγχη πνίγονται εδώ
Μια τρίπλα η ζωή μου ένα οφσάιντ γκολ

Σπουδές κι άλλες σπουδές ατελείς ετεροχρονισμένες
Στον χορό θεάτρου μπήκα ίσως και να ‘μουνα καλός
Με προσωπίδα με φτερά Ικάρια και φάνηκε εξ αρχής πως ήμουνα φτενός
Όσμωση χνώτων μεθυσμένων κι εκστατικές κουβέντες τίποτα δεν θα άλλαζα εάν δεν ήταν απ’ αλλού φερμένες

Μεγάλωσα σε σπίτι με διχόνοια
Μάκραινα, τάνυζα σε πλήρη σύγχυση με τον φορέα χρόνο
Γνώρισα από νωρίς τη βία την ανεπαίσθητη και τον μοιραίο φόρο
Πληγή που κουβαλάω και θα… τώρα μέλος σε πάρτι πια νηφάλιο με την ουλή γδαρμένη κι αιώνια

Θυμάμαι εμένα και τον αδερφό
Σε λεωφορείο της γραμμής
Εκείνος όχι εγώ από πάντα επιρρεπής…
Καλοκαίρι πως ήτανε θαρρώ
Το μαράζι πικρό ποτό και το λιόγερμα εσπερινό
Με τις μπλάβες χορδές της θάλασσας
Με τους ροδοκόκκινους του ήλιου αστεϊσμούς
Εναποθέταμε στο γυμνάσιο εγώ
Ελπίζαμε στο δημοτικό εκείνος
Προσευχόμασταν αμφότεροι σε άγνωστο Θεό
Γυρνώντας ξένοιαστα ποτέ, παραδωμένοι αντίκρυ σε αφιλόξενο ουρανό

Γέννημα θρέμμα λαμπερός ταυτόχρονα και τρωγλοδύτης
Τί θα τις κάνεις τόσες αμαρτίες φίλε μου…
Γυρεύω τη ρίμα τον στίχο καλλωπίζω κι ευελπιστώ και κουμπώνω και ουρλιάζω πως είμαι καθαρός
Εξαγνίζοντας τις αμέτρητες παρασπονδίες σε εσένα ήλιε μου

Σαν αλλοτινή άδικη κατάρα βρέχω τους δρόμους με ετοιμόρροπο βήμα
Κοιτώ παρέες στα μπαλκόνια νεαρούς και νεαρές
Με πρόσωπα άμεμπτα αθώα βιβλία ανοιχτά
Πως θεέ μου να γίνει φτερά να βγάλω να πετάξω μακριά
Βλέμμα στάλα υπόσχεση σου δίνω να μη ρίξω
Το δάκρυ οινόπνευμα και νότισε ψυχή τε και σώματι
Να το ξεριζώσω άλλο δε μου μένει
Μια τρίχα λευκό φυλαχτό κρατώ από τ’ αδελφού το γένι

Τί κι αν παράκουσα τους καθωσπρέπει νόμους…
Εγώ από παιδί θυμάμαι να βαδίζω με το κεφάλι ψηλά
Τη γλώσσα να βγάζω στων αγγέλων τους φόβους

Τί κι αν έσφαλα πίνοντας στην υγειά τη Δική σου
Αγάπη έρωτας ανιδιοτέλεια λέξεις άγνωστες
Ώσπου σε αντίκρυσα
Ώσπου κατάφερα να σου μιλήσω
Μπορείς να το νιώσεις…
Κατάφερες να με πάρεις στο ταξίδι μαζί σου…

Τώρα πια μετράω τις μέρες
Τριάντα πέντε σ’ αγαπώ
Τριάντα πέντε ευλογημένες σφαίρες
Τριάντα πέντε φεγγάρια πανσέληνος
Γιατί μονάχα έτσι πλέον σε κοιτώ
Συνέχεια ολόγιομη
Πάντοτε ξέχειλη και γελαστή Εσύ
Πάντοτε προσεκτικός και σπάνια γελασμένος εγώ
Τριάντα πέντε φτου και βγαίνω…


Toυ Γιάννη Τρανίδη.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΚωστής Δαμουλάκης_Θανάσης Δάπης_Σταμάτης Λάσκος
Επόμενο άρθροΤο πάθος του έρωτα |Εrich Fried
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.