Πλέον Τίποτα

 

Τώρα τίποτα δεν χρειάζεται να πούμε.

Όλα άδειασαν, όπως γέμισαν.

Πλαστικά μπουκάλια που κρατούν λίγο.  

Για πόσο θα τα γεμίζεις; Για πόσο θα τα αδειάζεις;

Κάθε σταγόνα διαφορετική.

Γεύεσαι, πίνεις, νιώθεις.

Αν τα κρατήσεις για πολύ αρχίζεις και νιώθεις την πεθαμένη γεύση τους.

Αν τα πιεις αμέσως το συναίσθημα ηδονικό.  

Πλέον τίποτα δε με κάνει να νιώσω έτσι.

Ξέμεινα από δίψα.

 

***

 

Χέρια

 

Ότι πια αγγίζουμε είναι μεταλλικό ή πλαστικό.

Χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να πατάμε κουμπιά.

Να κρατάμε το τσιγάρο και το γυάλινο ποτήρι.

Χάνουμε μέρα με τη μέρα την αφή μας.

Ούτε τα δικά μας δεν αγγίζουμε, μοιάζοντας με δέκα φίλους που έχουν απομονωθεί.

Χάνουμε μέρα με τη μέρα την πιο ερωτική, την πιο τρυφερή, την πιο οικεία κίνηση.

Το δυνατό «σ’ αγαπάω», το «είμαι εδώ», ακόμα και το «μη με αφήσεις».

Χάνουμε το τυχαίο άγγιγμα που μπορεί να καταλήξει σε έρωτα.

Αδυνατούμε να σφίξουμε δυνατά εκείνα του άλλου για να τα ζεστάνουμε.

Είναι σαν φιλί, προστασία και ανάμνηση που την ψηλαφίζεις για να μην σβήσει.

Η στοργή που ψάχνεις, η σιωπή της αγάπης και του έρωτα, το σκληρό αντίο.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΜια μετέωρη κυρία | Κική Δημουλά
Επόμενο άρθροTo Tραγούδι της Ημέρας
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.