ΑΝΑΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟ

Chained for Life

 του Aaron Schimberg

 πρωταγωνιστούν οι Jess Weixler, Adam Pearson

 Η.Π.Α. 2018

Οι άνθρωποι με σωματικές δυσμορφίες συνιστούν διαχρονικά αγαπημένους πρωταγωνιστές πάσης φύσεως θεαμάτων. Ο ρόλος τους βέβαια τείνει να είναι κυρίως ψυχαγωγικός, κάτι το αξιοπερίεργο ή, στις χειρότερες περιπτώσεις, το τόσο αποκρουστικό που ο θεατής δε μπορεί παρά να κοιτάει αποσβολωμένος. Η εικόνα των «φρικιών» του τσίρκου έρχεται στο νου. Άνδρες-νάνοι και γυναίκες με μουστάκια αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό όταν κανείς τους βάλει σε μια σκηνή για τα μάτια του κόσμου. Πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη διαδικασία, ένα ηθικό δίλημμα που βασανίζει και τους ίδιους τους χαρακτήρες του «Chained for Life», καθώς αναρωτιούνται αν η προβολή της ασχήμιας για το κέρδος είναι στυγνή εκμετάλλευση και προσβολή των παραμορφωμένων ανθρώπων ή το εισιτήριό τους προς έναν ειλικρινή εορτασμό της διαφορετικότητάς τους.

Η ταινία του Aaron Schimberg δεν αποφεύγει τέτοιους προβληματισμούς, την απασχολούν όμως κυρίως οι πιο σύγχρονες εκδοχές τους. Η ιστορία διαδραματίζεται στα γυρίσματα της πρώτης αγγλόφωνης ταινίας ενός Ευρωπαίου σκηνοθέτη, για τις ανάγκες της οποίας επιστρατεύεται ένας «θίασος» από άτομα με σωματικές δυσμορφίες. Ένας από αυτούς, ο Rosenthal, θα κλιθεί να πρωταγωνιστήσει δίπλα στην όμορφη Mabel. Οι δυο τους θα υποδυθούν ένα ιδιαίτερο ζευγάρι μιας τυφλής γυναίκας και ενός παραμορφωμένου άνδρα που ερωτεύονται, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει pulp noir, σύμφωνα με το όραμα του «Herr Director», του ευρωπαίου σκηνοθέτη με τη γερμανική προφορά. Μια ταινία μέσα σε ταινία, το «Chained for Life» αποτελεί ένα σαρκαστικό δοκίμιο πάνω στην σωματική παραμόρφωση και την απεικόνισή της στον κινηματογράφο.

Aaron Schimberg

Η εστίαση εναλλάσσεται μεταξύ της ταινίας που γυρίζουν οι πρωταγωνιστές, και της καθημερινότητάς τους στα γυρίσματα, δυο εντελώς διαφορετικών κόσμων. Ο Schimberg καθιστά έτσι εμφανές το παράλογο της κινηματογραφικής αφήγησης, η οποία χρησιμοποιεί άπληστα τη σωματική ιδιαιτερότητα, εστιάζοντας υπέρμετρα στην αναπηρία, με αποτέλεσμα, ακόμα και αν υπάρχουν καλές προθέσεις, το άτομο με παραμόρφωση να εμφανίζεται ως κάτι απάνθρωπο που στόχο έχει μόνο να σοκάρει το θεατή.

Μόλις όμως κλείσουν οι κάμερες, το σκηνικό αλλάζει. Οι παραμορφωμένοι μετατρέπονται σε πραγματικούς ανθρώπους, δημιουργώντας τις παρέες τους μέσα στην ομάδα της ταινίας, αυτόν τον μικρόκοσμο τεχνικών, μακιγιέρ, σκηνοθετών και ηθοποιών που συντάσσεται για να δημιουργήσει κάτι και μετά διαλύεται. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ξεδιπλώνονται οι ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις με όλες τις καλές, κακές και κωμικές στιγμές τους, χωρίς αυτό να αποκλείει ορισμένες ομοιότητες με το φιλμικό κόσμο, καθώς όλοι οι ηθοποιοί και τεχνικοί της ταινίας επιστρέφουν στο ξενοδοχείο τους, ενώ ο «θίασος» διανυκτερεύει σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου όπου γίνονται τα γυρίσματα. Σε αυτό το περιβάλλον η Mabel θα αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Rosenthal, πέρα από τους χαρακτήρες που οι δυο τους υποδύονται. Με αυτόν τον τρόπο, ο Schimberg προτείνει μια εναλλακτική απεικόνιση της σωματικής δυσμορφίας, όχι τόσο ως αυτοσκοπού, αλλά ως αναπόσπαστου τμήματος της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η αριστοτεχνική σκηνοθετική εναλλαγή μεταξύ ταινίας και καθημερινότητας συχνά θολώνει τα όρια μεταξύ των δύο και, καθώς η ιστορία οδεύει προς το τέλος της, οι κινηματογραφικές πραγματικότητες τείνουν να συγκλίνουν όλο και περισσότερο και ο θεατής καλείται να επιλέξει ένα τέλος για τον εαυτό του, με βάση τη δική του κατανόηση για τον κόσμο των ανθρώπων και το αν τελικά η πραγματικότητα βρίσκεται στις ταινίες ή στα πλατό τους.

 

Του Στάθη Καζαντζίδη.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.