22ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ [5-15/3/2020]

 ΤΑΙΝΙΑ ΛΗΞΗΣ

Από τα Όσκαρ στη Θεσσαλονίκη

Με το μόλις βραβευμένο με Όσκαρ Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ της Κάρολ Ντάισινγκερ, Μαθαίνοντας να κάνεις σκέιτ σε εμπόλεμη ζώνη (αν είσαι κορίτσι) θα πέσει η αυλαία του 22ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, την Κυριακή 15 Μαρτίου 2020. Η σκηνοθέτις θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει μια συγκινητική, γεμάτη χιούμορ, ιστορία χειραφέτησης.

Μια ταινία για την ελευθερία, μια επιστολή αγάπης στα γενναία κορίτσια στο Αφγανιστάν. Η ζωή για αυτά είναι κάθε άλλο παρά ρόδινη: έχουν να αντιμετωπίσουν τις αμέτρητες απαγορεύσεις που επιβάλλουν ο θρησκευτικός φανατισμός και οι πατριαρχικές αντιλήψεις. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί θαρραλέες δασκάλες στην Καμπούλ, οι οποίες στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων της ΜΚΟ Skateistan, βοηθούν μια ομάδα κοριτσιών από υποβαθμισμένες γειτονιές να μάθουν ανάγνωση, γραφή και… σκέιτμπορντ, αποκτώντας τα πιο ισχυρά όπλα: πίστη στον εαυτό τους και αυτοσεβασμό.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«ΣΛΟΥΘ» του Άντονι Σάφερ στο Από Μηχανής Θέατρο
Επόμενο άρθρο«Το τέλος της πείνας» της Λίνας Ρόκου
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.