Αρχική Δημιουργοί Δημοσιεύσεις από Παναγιώτης Ρώνης

Παναγιώτης Ρώνης

Παναγιώτης Ρώνης
17 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ 0 ΣΧΟΛΙΑ
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1991 στα Γιαννιτσά. Αφού αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο το 2009, έγινε δεκτός στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Leeds στην Αγγλία. Η συναναστροφή του στο πανεπιστήμιο με φοιτητές όλων των εθνοτήτων και κοινωνικών στρωμάτων του κίνησε το ενδιαφέρον για τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Μετά από τρία χρόνια εργασίας στην Καρλσρούη της Γερμανίας, οδηγήθηκε στη Βιέννη, όπου ζει και σπουδάζει σήμερα στο τμήμα Φιλοσοφίας. Του αρέσει να γράφει, παρόλη την αγωνία που συνοδεύει πάντα αυτή τη διαδικασία. Τα ποιήματά του χαρακτηρίζει άλλοτε μια υπαρξιακή χροιά και άλλοτε μια ερωτική διάθεση. Έχει εμπνευστεί από Καββαδία, Σαχτούρη, Σάρτρ, Καμύ και θαυμάζει τον Γιάννη Ρίτσο. Τον προβληματίζει ο τρόπος λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών και συνάμα η απόσταση από τις ανάγκες του ατόμου που αυτές δημιουργούν. Άλλωστε όπως γράφει στο ποίημα του «Συνείδηση», «Ο άθλος της καθημερινής παράνοιας το έχει να εκμαυλίζει κάθε μορφή ζείδωρων συναισθημάτων. Να χτίζει τείχη που φτάνουν ψηλά, πολύ ψηλά, εις στον απόλυτο Δανδή που τόσο θέλει να μοιάσει». Είναι περίεργος να δει την αντανάκλαση των ποιημάτων του πάνω στους αναγνώστες.

Όλεθρος | Παναγιώτης Ρώνης

Η καπνισμένη κάννη της καθημερινής πλάνης κείτεται στο κέντρο των στηθών σου. Κοιτώντας μέσα της βλέπεις το ίδιο σου το είδωλο καθήμενο μπρος του δικαστή, τον όλεθρο ολόρθο...
perimenontas_panagiotis_ronis

Περιμένοντας | Παναγιώτης Ρώνης

Το μπαρ είναι άδειο και υγρό. Δεν ξέρω αν είναι η κούραση από αυτόν τον αιώνα, πάντως η μυρωδιά του δεν μου αρέσει. Και όμως στέκομαι...

Ο τρελός | Παναγιώτης Ρώνης

O τρελός όταν βρισκόσουν αντιμέτωπος με το αγνό και το αθώο Ποτέ σου δεν το πίστεψες Πότε σου δεν το κατάλαβες Ποτέ σου δεν το έμαθες Πάντα πίστευες πως...

Ανιδιοτέλεια | Παναγιώτης Ρώνης

Δεν σε είδα όταν έπρεπε Δεν ήμουν έτοιμος Ήμουν ανώριμος Δεν σε αναγνώρισα Ο εγωισμός μου ήταν ακόμη παιδί Και γι αυτήν μου την νεανική επιπολαιότητα Όπου σαν έφηβος νόμισα...

Ώρες | Παναγιώτης Ρώνης

Με τα ίδια μάτια σε κοιτώ κάθε μέρα. Το βράδυ με ξυπνούν οι ίδιες παγωμένες εικόνες. Θερμοκρασία δωματίου. Ψάχνω στο σκοτάδι, μήπως και κοιμάσαι παραδίπλα. Δεν συνέβη ποτέ,...

Ψίθυροι | Παναγιώτης Ρώνης

Το σώμα σου να προχωρά. Να συμπεριφέρεται όπως αρμόζει. Και όμως μέσα σου, πίσω από το σακάκι κοιτάς κρυφά. Να δεις αν κάποιος σε παρακολουθεί. Αν καταλάβει. Αν καταλάβει...

Γυμνός | Παναγιώτης Ρώνης

Η αγάπη είναι εγωιστική τελικά. Η μήτρα της, μέσα στην οποία μεγάλωσες υπάρχει μόνο για να εκπληρώνει το τετριμμένο της φύσης. Την αναπαραγωγή. Μάταια ψάχνεις την ανιδιοτέλεια. Ακόμα...

Το παρόν | Παναγιώτης Ρώνης

Μάταια σκαλίζω το παρελθόν, σπασμένες εικόνες, λευκοί θόρυβοι. Εγκαταλελειμμένος στο παρόν και καθώς περιμένω να μην ξοδευτείς, εγώ όλο και γερνάω. Ένα κορμί που φθείρεται, δεν έχει παρελθόν, το χαράζει...

Μαριονέτες | Παναγιώτης Ρώνης

Από ένα παράθυρο. Πότε σπασμένο, πότε ανοιχτό κι άλλοτε κλειστό. Πάντα όμως βλέπει κανείς. Τη ζωή και τον θάνατο. Τη χαρά και τη λύπη. Σε ένα δωμάτιο. Πότε ζεστό, πότε...

Ηδονή | Παναγιώτης Ρώνης

Σε αυτή την υγρή στιγμή, παράνοιας και συγχρονισμού, η πραγματικότητα αμφισβητείται. Οι κόρες της Νύχτας παρατηρούν έκθαμβες το εργόχειρο τους. Υπάρχει έλξη. Υπάρχει βλέμμα και απόσταση. Υπάρχει παιχνίδι και δοτικότητα. Της...

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία σας. Πληροφορίες

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα «επιτρέπει cookies" για να σας δώσει την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies ή να κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδέχομαι", τότε συμφωνείτε με αυτό.

Κλείσιμο