ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΟΗ

Can you love me?’

 

Εγκαίνια Παρασκευή 22 Οκτωβρíου ώρα 7μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης  22-10 έως 15-12 2021

Την Παρασκευή 22 Οκτωβρίου εγκαινιάζεται η έκθεση της Αγγελικής Λόη με τίτλο: Can you love me?”, στις ισόγειες προθήκες της Παροδίου Στοάς του Ε.Κ.Π.Α.(Βιτρίνες),σε επιμέλεια Κωνσταντίνου Μπάσιου, επί των οδών Αιόλου, Κολοκοτρώνη και Βασιλικής.

Η Αγγελική Λόη σπούδασε ζωγραφική με δάσκαλο τον Γ. Ρόρρη και το 2015 αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (Α.Σ.Κ.Τ.) με δασκάλους τον Γ. Ψυχοπαίδη και Μ. Σπηλιόπουλο στην ζωγραφική, τον Ν. Τρανό στη γλυπτική και τον Μ. Μπαμπούση στη φωτογραφία.Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε πέντε ατομικές εκθέσεις (Εθνικό &Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών 2019, Εικαστικό event στο ιχθυοπωλείο Γρίπος Ναύπακτος 2018, Galerie ‘Karouzou’ Switzerland-Zurich 2015, Galerie ‘Anixis’ Switzerland-Baden2014, ‘Φετιχιέ Τζαμί’ Ναύπακτος 2012, μια διατομική στο Μουσείο Ηρακλειδών 2020, καθώς και πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις  στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πρόκειται για μια ατομική έκθεση, που κατά τον επιμελητή, ιστορικό και κριτικό της τέχνης Κωνσταντίνο Μπάσιο, «είναι . . . οι εικόνες των αντικειμένων, που χρησιμοποιεί η Λόη στις εγκαταστάσεις της, που στη συνέχεια γίνονται εικόνες της ζωής μας, της πόλης μας, της εποχής μας. Αντιστρέφοντας την κατεξοχήν αλλοτριωτική συνθήκη της μαζικοποίησης, όπως και της εμμονικής ομοιότητας, σε εικονολογικό πλαίσιο αναστοχασμού και ριζικής αμφισβήτησης».

Η έρευνά της απαντά σε ερωτήματα για την ανθρώπινη επικοινωνία στο αστικό περιβάλλον, έχοντας σαν όχημα τη μνήμη και το βίωμα σε σχέση με τη φύση και το οικολογικό μας αποτύπωμα. Η καλλιτεχνική της πρακτική περιλαμβάνει ζωγραφική και εγκαταστάσεις, με την τυχαιότητα ως ανάγκη και συνθήκη για την υλοποίηση των έργων της. Στα ζωγραφικά της έργα χρησιμοποιεί τυπώματα και κολάζ με ποικίλους τρόπους και μέσα. Στις εγκαταστάσεις της συλλέγει θραύσματα από τα απορρίμματα των ανθρώπων της πόλης που κινείται, καθώς και ‘ξεβράσματα’ από το θαλάσσιο περιβάλλον, τα οποία μετασχηματίζει και νοηματοδοτεί. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

love me’’

 

Ένα – ένα σάς μάζευα,

χρόνια τώρα,

στις άκρες της θάλασσας.

Έφτιαξα μια ξερολιθιά.

Όπως μνημείο.

Άκου…

Να μ’ αγαπήσεις μπορείς;

 

 

“love me”

 

For years,

I was collecting you,

one by one,

at the edge of the sea.

I have managed to build a dry stack stone wall.

Like a monument.

Listen…

Can you love me?

 

 

 

‘‘ραμμένοι είμαστε’’

 

Ραμμένοι είμαστε.

Τελεία και παύλα.

Ανάσες , κορμιά, μαλλιά, σπλάχνα.

Μόνοι.

Στο καβούκι μας

με τους διάφανους τοίχους.

Μην ουρλιάζεις.

Σ’ ακούω.

Ο ψίθυρός σου με πονάει.

Δεν μπορείς να μου γυρίσεις τη πλάτη.

Είμαστε ραμμένοι.

 

 

 

“Stitched we are”

 

We are stitched.

Period.

Breaths, bodies, hairs, viscera.

All alone.

In our shells

with the diaphanous walls.

Don’t scream.

I can listen to you.

Your whisper hurts me.

You cannot turn your back to me

We are stitched.

 

 

 

 

‘‘μην πατάτε το γρασίδι’’

Και ξαφνικά…

ο χρόνος σταμάτησε.

Γυψωθήκαμε σκέφτηκα.

Χέρια, πόδια, μυαλά, τα σπίτια μας, οι ανάσες μας.

Όλα.

Φοβάμαι.

Έχει ημερομηνία λήξεως;

Και ανέβηκα στην ταράτσα,

Να μας δω από ψηλά.

Εσένα, εμένα, την πόλη μου.

Ακίνητη.

Γυψωμένη.

 

 

“do not step on the grass”

And suddenly…

the time ceased.

I thought we were plastered.

Heads, legs, brains, our homes, our breaths.

Everything.

I am afraid.

Is there any expiry date?

And I went up to the terrace,

To check us out from above.

Yourself, myself, my city.

Standing still.

Plastered.

 

 

 

Ώρες επίσκεψης: Τα έργα της έκθεσης φαίνονται όλες τις μέρες και ώρες.

Π Α Ρ Ο Δ Ι Ο Σ  Σ Τ Ο Α

Αιόλου 42/44 – Κολοκοτρώνη – Βασιλικής

Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης

του Πανεπιστημίου Αθηνών (Μοναστηράκι)

 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΕκδοχές του τέλους, Αργύρης Χιόνης
Επόμενο άρθροΠρότυπο, της Λευκοθέας Μαρίας Γκολγκάκη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.