‘Ερωτας.

Γεννήθηκε κείνη κι αγάπησε αυτόν που ‘μοιαζε πελώριος λιγάκι.. Κι ο κόσμος! α, μα τί όμορφος που’ ταν ο κόσμος πλάι του.. ένας κόσμος μονάχα για δυο! Τον φώναζε «Έρωτα» και έδενε το νήμα της σε όλα τα σχέδια που του ταίριαζαν και γινόταν μισή για να χωρά σε όλα τα βαλιτσάκια που ‘κλεινε στο χέρι του.. Κι ένιωθε τύχη – τάχα! Πλάγιασε τα όνειρά της στο προσκεφάλι του και λησμόνησε τις μοίρες που την έθρεψαν. Ο «Έρωτας», βεβαίως, μήτε άκουε μήτε κι ήθελε να ακούει.. τριγύριζε και μεθούσε με γλυκό κρασί.. έφερνε, βλέπεις, στον Απόλλωνα και καμιάν ανάγκη δεν της είχε.. Κείνη δεν κατάφερνε να ιδεί καλά κι της έκλεψε το πρώτο το φιλί κι όλη την χάρη της την γεύτηκε κι άρχισε πιο πολύ να επιθυμεί ακόμη! (Θνητός κι αχόρταγος!)Ώσπου οι καρποί σώθηκαν και τα χείλη στέγνωσαν κι έμεινε το παράπονο πελώριο ίσαμε κείνον που αγάπησε τόσο.. Τα μαλλιά της από λεύκη καμωμένα γίνηκαν κλίνη μυθική κι ήρθαν οι μοίρες να ιδούν ποιος μπόρεσε να αρνηθεί την Αφροδίτη;!

 

Γράφει η Μελπομένη Τ. Λαζαρίδου.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.