Σκηνοθεσία: Βασίλης Νούλας, Ομάδα Nova Melancholia, χώρος ΟΧΤΩ

 

Η performance ανοίγει τις πύλες της στην δεκαετία του ’60 και θέτει το σώμα στο επίκεντρο. Το είδος αυτό του θεάτρου βρίσκεται στα όρια του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου. Το σώμα της  performance παρουσιάζεται ως ένα σώμα τσακισμένο και όχι ως ένα ωραιοποιημένο σώμα, αυτό του αρχαίου ελληνικού κάλλους. Το σώμα της performance αντιτίθεται το ωραίο εξωτερικό περίβλημα του σώματος και αντιστέκεται στην ασχήμια της ψυχής. Είναι ένα σώμα που πάσχει και πάλλεται ενάντια σε οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτική και προσωπική καταπίεση.

Ωστόσο, την δεκαετία του ’90 επανέρχεται η δράση της performance αναδημιουργημένη και θέτει το σώμα ως ”μετά-σώμα”. Αυτή την φορά το σώμα παρουσιάζεται πιο απειλητικό αφού η Ευρώπη εισέρχεται στην παγκοσμιοποίηση και γνωρίζει ένα άνοιγμα των συνόρων της δίχως όρια. Σώματα, λοιπόν, που πονούν και διαμαρτύρονται ενάντια σε κάθε στερεότυπα, ταμπού και καλούπια. Αυτό είναι το σώμα της performance, ένα καθαρά πολιτικό σώμα.

 

Ο Βασίλης Νούλας, με την ομάδα του τη Nova Melancholia, στήνουν μια πολύχρωμη παρέλαση. Ο Νούλας σε αυτή του την performance παρουσιάζει ένα σώμα πολυδιάστατο. Το σώμα ως πολιτικό όχημα, ενάντια σε κάθε καταπίεση πολιτική και σεξουαλική. Το σώμα ως σώμα με αυτό στο οποίο θέλει να διαμορφωθεί, να καταλήξει, να ερωτοτροπήσει, ένα σώμα άκρως ερωτικό. Το σώμα ως πίνακας, καμβάς. Το σώμα ως χρώμα. Το σώμα ως πουλί. Το σώμα ως ποίηση.

Ο Νούλας παίρνει τα σώματα και τα εκθέτει σε μια ροή σωματικού λόγου, σωματικής εξέγερσης. Ακολουθεί την πορεία των γραμμάτων της Ρόζα Λούξεμπουργκ προς τη Σόνια Λίμπκνεχτ. Τα γράμματα διαβάζονται κατά την διάρκεια της performance από τον εκάστοτε performer και μετά το τέλος κάθε επιστολής ο λόγος της Ρόζα σωματοποιείται σ’ ένα ξέφρενο πάρτυ χρωμάτων, πουλιών και στοιχεία της φύσης (μικρά κουκουνάρια, ξυλαράκια, φύλλα, πετραδάκια και φτερά). Οι performer του Νούλα παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Αυτές οι ωραιοποιημένες σωματοποιημένες μορφές των: Ondina Quadri και του Marcus Richter μοιάζουν λες και βγήκαν στη πασαρέλα του Νούλα μοντέλα του Giorgio Armani.

Ο κόκκινος μόνιμος κύκλος-σημάδι στο κάθε σώμα του performer, δείκτης της πολιτικής διάστασης  της Ρόζας ως μαρξίστριας,αλλά και δείκτης αίματος από την άδικη δολοφονία της. Τα σώματα των περφόρμερ λειτουργούν ως διακεκομένα κινηματογραφικά ταμπλό βιβαν, αλλά και παρουσιάζουν διάσημους πίνακες. Βέβαια, στο τέλος της performance η ομορφιά αποδομείται ή ταράσσεται όταν οι ηθοποιοί παίρνουν τα σκηνικά ”στοιχεία της φύσης” και τα βάζουν σε σχισμές και μέρη του σώματός τους ή απλά γίνονται ένα με την φύση?! Η εκφορά του λόγου των γραμμάτων της Ρόζας από τον κάθε περφόρμερ, λιγάκι αποτυγχάνει ή μπερδεύει όπως κάνει και η perormance αυτή κάθε αυτή. Μόνο από το στόμα της Αλεξίας Σαραντοπούλου ορθώνει ίσια και καθαρά.

Ο Βασίλης Νούλας, λοιπόν, στήνει ένα σώμα ποιητικό, πολιτικό, εικαστικό, χρωματιστό, ένα σώμα  ηρωικό καθώς μαθαίνει να επιβιώνει μέσα σ’ ένα κελί και να αντικρίζει τη φύση, τον έρωτα και το ζωικό βασίλειο μέσα από φαντασίες και μνήμες, ώστε να φαντάζει και για έμας αυτή η performance σαν ένα τοπίο ηρωικό.

 

Γράφει η Μαρία Ευθυμία Γιαννάτου.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.