Για τη θάλασσα

που θα ξαναδείς.

Για την βουτιά

που θα ξαναγευτείς.

Για τον παφλασμό

που θα ξανακούσεις.

Για την βουνοκορφή

που θα ξαναγναντέψεις.

Για το φιλί της αμυγδαλιάς

στη μέση της άνοιξης.

Για τον ήλιο

που θα σου γαργαλίσει τα βλέφαρα ξανά.

Για τον άγνωστο

που θα παρατηρήσετε κάτι κοινό και

θα χαμογελάσετε μαζί, ξανά.

Για τα νεύρα από τους τρελούς ρυθμούς των πόλεων

που θα τα ξεθωριάσει ξανά μια νύχτα με θέα τα φώτα της πόλης.

Για να σου κοπεί ξανά η ανάσα στη θέα από ένα ξωκλήσι

καταμεσής του πελάγους.

Για τον νεαρό με τα φλογερά μάτια

που σε περιμένει στη γωνία.

Για τον άστατο καρδιακό παλμό και

το ρίγος στη ραχοκοκκαλιά.

Για την ευκαιρία

που σε περιμένει κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας.

Για να νιώσεις ξανά ελεύθερος

μέσα στη φυλακή σου.

Για όλα αυτά που άφησες μισά και

σε περιμένουν να τα ζήσεις.

Για την τελειότητα της απλότητας και

την απλότητα του τέλειου.

Για το όνειρο

που περιμένει να παίξετε ξανά κλέφτες κι αστυνόμους.

Για όλα αυτά

που σου είναι σημαντικά, αξίζει να κοιτάς κάθε πρωί

ψηλά στον ουρανό με ματιά ανοιχτή και ανάσα σταθερή,

κρατώντας μια ελπίδα στριμωγμένη

σε κάποιο συρταράκι της καρδιάς σου.

 


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΠοιητική Εκφορά |Λίνα Βαταντζή
Επόμενο άρθροΤελευταίο Ταξίδι |Κώστας Καρυωτάκης
Μαρία Λιάκου
Γεννήθηκα στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1995 και μεγάλωσα σε επαρχιακή πόλη της Βοιωτίας, με καταγωγή από ορεινό χωριό της Καρδίτσας. Το 2018 αποφοίτησα από το τμήμα της Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου μπροστά σε έναν καθρέφτη να μιλάω σε ένα αόρατο κοινό εκφράζοντας τις απόψεις και τις σκέψεις μου. Αυτή μου η ανάγκη ενσαρκώθηκε πριν κάποια χρόνια με τη δημιουργία του προσωπικού μου blog στο διαδίκτυο. Μου αρέσει η μυρωδιά του γιασεμιού, οι παφλασμοί των κυμάτων, τα μικρά κυκλαδονήσια και τα πεφταστέρια, ενώ παράλληλα φλερτάρω με την ιδέα της προσωρινής διαμονής σε κάποιο ήσυχο νησί. Με τρομάζουν η απώλεια, τα κενά βλέμματα, η συνήθεια και ότι τα δεδομένα κάποια στιγμή θα γίνουν ζητούμενα. Απεχθάνομαι το δήθεν, την αδικία και την υπεροψία. Αγαπώ τα ζουμερά μαγουλάκια των μωρών, τον εθελοντισμό, τα καθαρά βλέμματα και τους διαλλακτικούς ανθρώπους με κοινωνικές ανησυχίες. Θαυμάζω τους μαχητικούς ανθρώπους με όραμα και πίστη στα όνειρά τους. Προσπαθώ να εμπιστεύομαι την ροή των πραγμάτων και να γίνω ο άνθρωπος που ο μικρός μου εαυτός θα θαύμαζε. Τέλος, όταν η σκέψη ψάχνει καταφύγιο, ανασύρει την εξής εικόνα: καλοκαίρι στο χωριό, να τρώω τα γεμιστά της μαμάς κάτω από τον έλατο στην αυλή, με θέα το δάσος. Τάσσομαι υπέρ της φιλοσοφικής αρχής πως ο άνθρωπος γεννιέται ως “λευκός πίνακας” και διαμορφώνεται από τα βιώματα και τις εμπειρίες κατά τη διάρκεια της ζωής του για αυτό και η ενότητά μου ακούει στο όνομα “Tabula Rasa”.