Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο! Για ν’ αλλάξει ο κόσμος όμως, πρέπει πρώτα ν’ αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Καθημερινά κρίνουμε, γκρινιάζουμε και αδιαφορούμε για τους ανθρώπους γύρω μας. Κλείνουμε τα μάτια σε ότι συμβαίνει έξω από εμάς. Ζούμε μέσα στη πλεονεξία και την προσωπική ασφάλεια ή και ανασφάλεια και υποστηρίζουμε με το πάθος της βεβαιότητας το αντίθετο. Ελάχιστοι άνθρωποι πλέον αναζητούν την χαμένη ανθρωπιά μας και αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη ήττα μας.

Εκατό άνθρωποι κλίθηκαν να απαντήσουν στο παρακάτω ερώτημα. Τα συμπεράσματα πολλά… και ίσως απογοητευτικά.

”Υπάρχουν εκατό άνθρωποι. Άνθρωποι απλοί, συνηθισμένοι, καθημερινοί. Απέναντι τους στέκεται ένας που έχει τη τάση να διαφοροποιείται από αυτούς και τη καθημερινότητά τους. Οι  εκατό, τον θεωρούν ξεχωριστό και θα ήθελαν πολύ να του μοιάζουν ή να τον συμπεριλάβουν στη ζωή τους. Εκείνος, αν και κοινωνικός, συνεχίζει να είναι μοναχικός παρέχοντας τους οποιαδήποτε βοήθεια ζητήσουν.

Πως λοιπόν αφού και οι εκατό θέλουν μια οποιαδήποτε είδους σχέση μαζί του, ο ένας παραμένει μόνος;”

  • Το 23% των ερωτηθέντων απάντησαν ” δεν ξέρω”. Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό που δεν ήξερε τι απάντηση να δώσει, είτε αρνήθηκε να σκεφτεί.
  • Το 38% , πως εκείνος ο ένας είναι πολύ παράξενος και εγωιστής, καθώς δεν γίνεται να μην του ταιριάζει κανένας από τους εκατό.
  • Το 20% , πως είναι μόνος του από επιλογή.
  • Το υπόλοιπο 19% διάφορες άλλες απαντήσεις όπως: ”Ο ένας δεν εμπιστεύεται κανέναν.”  ”Ο ένας ψάχνει κάτι το διαφορετικό.” Ο ένας είναι υπερβολικά εσωστρεφής και δεν ανοίγεται στους υπόλοιπους κ.α.

Παρατήρησα πως όλες οι απαντήσεις περιστρέφονταν γύρω από εκείνον τον έναν. Κανείς δεν αναφέρθηκε στους εκατό. Κανείς δεν ανέφερε την ρουτίνα και τις συνηθισμένες όψεις τους. Τις ξεθωριασμένες από την αδράνεια ζωές τους. Ναι, κάνει εντύπωση πως υπάρχουν άνθρωποι ξεχωριστοί και διαφορετικοί που ίσως κρατάνε μια απόσταση από τους υπόλοιπους. Μεγαλύτερη εντύπωση όμως κάνει η ομοιότητα των εκατό. Η επιφανειακή στάση της κοινωνίας που εκλείπει της πράξης. Ο κόσμος που έμαθε να κατηγορεί τους θύτες με πύρινα λόγια και ταυτόχρονα να γίνεται ένας από αυτούς. Η αδιαφορία κάποιων ανθρώπων που φτάνει σε σημείο να καθίσταται ανευθυνότητα. Διότι το να γεννηθείς ορφανός ή παραπληγικός δεν είναι επιλογή. Το να αδιαφορείς όμως γι αυτούς τους ανθρώπους είναι η επιλογή που κάνει εσένα τον ίδιο αδιάφορο. Όταν κάποιος δείχνει θλιμμένος και πνιγμένος από τις δικές του φουρτούνες, δεν είναι μιζέρια. Το να επιλέγεις να μη χαρίζεις το χαμόγελό σου όμως συνοδευόμενο με μία καλημέρα, είναι η επιλογή που κάνει εσένα μίζερο. Οι επιλογές μας είναι ο μισός χαρακτήρας μας και όταν αυτές δεν είναι υπεύθυνες και συνειδητές, τότε είμαστε άβουλα πιόνια.

Η ερώτηση αυτή ήταν έτσι γραμμένη ώστε η κοινή λογική να γέρνει αναλογικά προς τη μία μεριά και οι περισσότεροι να ταυτιστούν με το σύνολο , αφήνοντας τον έναν στο περιθώριο. Και όντως αυτό έγινε. Γι ακόμη μία φορά επικράτησε η μάζα. Η άποψη των πολλών λειτουργεί πάντοτε ως ορμητικό ρεύμα, παρασύροντας μαζί του την άποψη των λίγων.

Απάντηση συγκεκριμένη δεν υπάρχει, μονάχα συγκεκριμένος προβληματισμός.  Κανείς δεν σκέφτηκε πως αυτός ο ένας απλά φέρεται φυσιολογικά, θεωρητικά τουλάχιστον. Νοιάζεται για τους γύρω του, βοηθάει αυτούς που χρειάζονται βοήθεια, ακούει κάποιον που έχει πρόβλημα. Μοιράζει αγάπη, το μόνο που έχουμε σε αφθονία αλλά δεν δίνει κανείς. Τα υποτιθέμενα δεδομένα στοιχεία μας δηλαδή.  Απλά είναι άνθρωπος. Θα μπορούσαμε να πούμε πως οι εκατό, έλκονται από τον έναν γιατί έχει αυτό ακριβώς που δεν έχουν αυτοί. Την ελευθερία του να νιώθεις, να προσφέρεις, να ζεις! Τι πιο όμορφο από ένα χαμόγελο που ξέρεις ότι εσύ δημιούργησες. Υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα μας. Η κοινωνία και οι συνθήκες απομάκρυναν τους ανθρώπους. Σε συνδυασμό φυσικά με το υπέρτατο, εγωιστικό και εγωπαθές στοιχείο τους. Δυστυχώς δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς μάζες και δεν θα υπάρξει ίσως ποτέ. Είναι στο χέρι σου όμως να αποχωρήσεις από αυτές. Είναι στο χέρι σου να διαφέρεις.

Γι αυτό λοιπόν, γίνε περισσότερο άνθρωπος…

Σταμάτα να ανήκεις στους εκατό…

Γίνε ο ένας…


Γράφει ο Κώστας Συριόπουλος.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Επόμενο άρθροΕυθείες της τεθλασμένης, Σοφία Σεραφειμίδη
Γεννήθηκε την Άνοιξη του 1991 στην Αθήνα. Πνεύμα ανήσυχο και ελεύθερο. Παλεύει διαρκώς με το να κρατά την ισορροπία ανάμεσα στα δύο του άκρα. Αγαπά την αλήθεια και την αυθεντικότητα, ενώ μισεί όσους τις πληγώνουν. Εύκολο να καταλάβεις πως κινείται. Δύσκολο να κατανοήσεις πως σκέφτεται. Του αρέσει να ψυχολογεί, να αναλύει και να βρίσκει λύσεις, καθώς πιστεύει πως όλα είναι μια απλή σκέψη. Εκφράζεται με το να ξεσπά τις σκέψεις του πάνω στο χαρτί, γράφοντας τραγούδια, ποίηση και διηγήματα. Αγαπημένη του φράση: ” Δεν είμαι αυτό που φαίνομαι, αλλά αυτά που γράφω”.