Σου ζητώ μόνο έναν χρόνο και κάτι για να σου αποδείξω πως δεν μιλώ για έρωτα.
Ούτε για πάθος, ειδικά για αυτό, που πάντα σβήνει.
Μιλώ για τις μικρές στιγμές, όπου θα αφήνεις μια δέσμη αρωμάτων στα χέρια μου καθώς σε αποχαιρετάω.
Και θα είναι περίεργο το πόσο έντονα θα μπορεί η αύρα τους, σαν τον αέρα που θροΐζει τα φύλλα, να ζει στο πρόσωπό μου.
Μιλώ για εκείνες τις ημέρες όπου θα έρχομαι σπίτι σου και τα πάντα θα φωνάζουν το όνομά σου.
Το φως θα είναι ελάχιστο και εσύ ημίγυμνη καθώς θα διατρέχω το ατελές σώμα σου με τα χέρια μου.
Όχι δεν μιλώ για έρωτα.
Ο έρωτας δεν έχει καμία σχέση με αυτό.

Δεν μιλώ για μια βαθύτερη επικοινωνία
ούτε φυσικά για αγάπη.
Η αγάπη το έχει να μας εκμαυλίζει, να μας αλλάζει, να μας αρρωσταίνει.
Δεν θέλω να με μιμηθείς ούτε να έχουμε κοινές αναμνήσεις από το μέλλον.
Δεν μου αρέσουν οι προφητείες.
Ούτε θέλω να γίνουμε ένα.

Μιλώ για εκείνες τις στιγμές όπου η σιωπή θα είναι παρέα μας και εμείς θα χορεύουμε στον ρυθμό της.
Σαν την Περσεφόνη που δεν σταμάτησε ποτέ του κύκλου τον χορό.
Μιλώ για εκείνες τις στιγμές όπου θα έρχεσαι αποκαρδιωμένη από την καθημερινότητα και εγώ θα σου μαγειρεύω μακαρόνια.
Από αυτή την στιγμή και όσες ακολουθήσουν, δεν θα περιμένω τίποτα από εσένα.
Και εγώ τις φορές που θα είμαι μόνος δεν θα σε φωνάξω να μου κάνεις παρέα, δεν θέλω να γίνουμε φίλοι.
Και κάπως έτσι ένας χρόνος και κάτι θα περάσει.
Υπολογίζω και τον μήνα όπου θα μπερδευτούμε και δεν θα έχουμε το θάρρος να το τελειώσουμε.

Έπειτα σαν άγνωστοι που επιτυχώς θα έχουμε παραμείνει, θα αποχωριστούμε.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροTHE FLOWER: TO 14ΩΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ-ΣΟΚ | 59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ || 1-11/11/2018
Επόμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας | 20/10/2018
Παναγιώτης Ρώνης
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1991 στα Γιαννιτσά. Αφού αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο το 2009, έγινε δεκτός στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Leeds στην Αγγλία. Η συναναστροφή του στο πανεπιστήμιο με φοιτητές όλων των εθνοτήτων και κοινωνικών στρωμάτων του κίνησε το ενδιαφέρον για τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Μετά από τρία χρόνια εργασίας στην Καρλσρούη της Γερμανίας, οδηγήθηκε στη Βιέννη, όπου ζει και σπουδάζει σήμερα στο τμήμα Φιλοσοφίας. Του αρέσει να γράφει, παρόλη την αγωνία που συνοδεύει πάντα αυτή τη διαδικασία. Τα ποιήματά του χαρακτηρίζει άλλοτε μια υπαρξιακή χροιά και άλλοτε μια ερωτική διάθεση. Έχει εμπνευστεί από Καββαδία, Σαχτούρη, Σάρτρ, Καμύ και θαυμάζει τον Γιάννη Ρίτσο. Τον προβληματίζει ο τρόπος λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών και συνάμα η απόσταση από τις ανάγκες του ατόμου που αυτές δημιουργούν. Άλλωστε όπως γράφει στο ποίημα του «Συνείδηση», «Ο άθλος της καθημερινής παράνοιας το έχει να εκμαυλίζει κάθε μορφή ζείδωρων συναισθημάτων. Να χτίζει τείχη που φτάνουν ψηλά, πολύ ψηλά, εις στον απόλυτο Δανδή που τόσο θέλει να μοιάσει». Είναι περίεργος να δει την αντανάκλαση των ποιημάτων του πάνω στους αναγνώστες.