ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΟΣ

 

Της αυταρκείας καρπός μέγιστος ελευθερία

Επίκουρος

 Η μοναδική  απολαβή που μας παρέχει ο θάνατος είναι πριν πεθάνουμε να κάνουμε τέχνη

René Char

 

 Αν μπορούσατε να παρατηρήσετε από τη Σελήνη, όπως κάποτε το έκανε ο Μένιππος, τις αμέτρητες αναταραχές της Γης, θα πιστεύατε πως βλέπετε ένα σμήνος μύγες ή σκνίπες να μάχονται μεταξύ τους

Michel Foucault

 

Ο Γιώργος Ξένος είναι πάνω απ’ όλα ζωγράφος, τόσο με τη διαχρονική όσο και με την πλέον σύγχρονη αντίληψη του όρου· ζωγραφίζει ιχνο-γραφώντας κυριολεκτικά, πλάθοντας ύλες,  οργανώνοντας εγκαταστάσεις, συνθέτοντας τη μουσική του.

Είναι αναμφίβολα ένας δυναμικά χειρονομιακός δημιουργός που συνήθως με νεροχρώματα, ακρυλικά και μελάνια πάνω σε μικρές ή μεγάλες επιφάνειες χάρτινου υποστρώματος “εκτελεί” τους προσωπικούς του μικροκόσμους, άλλοτε με φευγαλέα αποτυπώματα κι άλλοτε με μεγαλόσχημες καλλιγραφίες. Όχι σπάνια αναγωγημένες φόρμες της ανθρώπινης φιγούρας ή υπομνήσεις  στοιχείων από το φυσικό τοπίο, όπως δέντρα, φυλλώματα, λουλούδια, κορυφογραμμές, βουνά και ηφαίστεια είναι άμεσα ή ανεπαίσθητα αναγνώσιμα. Ωστόσο η ζωγραφική του αφήγηση μοιάζει να έχει εμμονικά το ίδιο θέμα ή μάλλον το ίδιο κέντρο: τον άνθρωπο και τα ίχνη της πολιτισμικής του περιπέτειας.

Το εικαστικό του ιδίωμα με τις ρυθμικές επαναλήψεις, τις συνέχειες και τις ασυνέχειες, τις αρμονίες και τις ασυμμετρίες, τις παύσεις και τα μουσικά παροράματα, τις μονοκοντυλιές και τα μουτζουρώματα παράγει εγχάρακτες γραφές που εγκιβωτίζουν τα σημάδια της ανθρώπινης προσπάθειας σε μια σχεδόν τελετουργική πρακτική ατομικής, αλλά και πανανθρώπινης ηθικής. Τα εικαστικά του σχεδιάσματα αποτυπώνουν συχνά τη σημειωτική του κύκλου, ως του απλούστερου σχήματος που παραπέμπει στην οργάνωση της ύλης σε μικρόκοσμο και μακρόκοσμο, αλλά και στον οφθαλμό, την πύλη πρόσληψης του ορατού κόσμου. Άλλες φορές  πάλι μέσα από μία συνεχή αναδόμηση δια-γράφονται κύκλοι, ελλείψεις και σερπαντινάτες καμπύλες ή τονίζονται με γωνιώδεις χαράξεις παροξυσμοί, εκτροπές, οξύνσεις και ακκίσματα. Θα ονόμαζα τα σχεδιάσματα του Ξένου “μουσικογραφήματα”, που παρόμοια με απομεινάρια από την προ-λεκτική συνείδηση  λειτουργούν και σαν προ-σχήματα εξωτερίκευσης εσωτερικής ορατότητας. Η σημειογραφία του Ξένου, σκέφτομαι πως εν τέλει κρυπτογραφεί, ενώ ταυτόχρονα υπαγορεύει ένα γλωσσάρι που ανακινεί υπόγειες παρορμήσεις απελευθέρωσης και τη “βούληση για δύναμη”.

Η συνολική κατάθεση του Γιώργου Ξένου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως work in progress με την έννοια μιας διαρκούς διαμόρφωσης σε συνέχειες, όπως και με την αντίληψη του ατελείωτου ως απείρου. Κατά συνέπεια η χρήση αποσπασμάτων από ενότητες έργων του δύναται να παράγει μία διαδοχή από νέες συνθέσεις, οι οποίες διατηρούν στο ακέραιο τον νοηματικό τους πυρήνα, ενώ παράλληλα συντονίζονται αρμονικά με τον τόπο έκθεσής τους.

Η ποιητική του Ξένου θα μπορούσε να περιγραφεί και ως ένας εικαστικός λόγος αναγωγημένης γραφής, μία ιεροτελεστία για την αμετάδοτη εμπειρία των μυστικών. Κρυπτικές εγγραφές  ρυθμών, που λειτουργούν σαν αντίλαλος αύρας και πνοής ανέμου από την απώτατη παράδοση που έχει χαθεί στα βάθη των αιώνων ή σαν απόηχος των απαρχών της δημιουργίας. Ανάμεσα σε αυστηρή τελετουργία και αυτοσχεδιασμό, σχεδόν ψυχικό αυτοματισμό, το έργο του “θεολογεί” υπαινικτικά σχέσεις πνευματικότητας και εσωτερισμού. Πρόκειται στην ουσία για μία απόπειρα δημιουργίας σημειωμάτων που διερευνούν και αποκωδικοποιούν συστήματα συμβόλων όπως είναι οι λαβύρινθοι, οι κλίμακες, οι τροχοί, τα κάτοπτρα και οι πύλες, όλα, στοιχεία που συνθέτουν την έννοια του ερμητικού μουσείου.

 

Θάλεια Στεφανίδου, Ιστορικός/Κριτικός Τέχνης – Curator

Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 2019

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΓιώργος Ξένος: “Ζούμε την πιο σημαντική εποχή του πολιτισμού του ανθρώπου. Αλλάζουμε εποχή”
Επόμενο άρθρο«Μπορώ να γίνω ο σκύλος σου;» του Τροϊ Κάμινγκς |Εκδόσεις ΔΙάπλαση
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.