Σε αυτή την υγρή στιγμή,
παράνοιας και συγχρονισμού,
η πραγματικότητα αμφισβητείται.

Οι κόρες της Νύχτας παρατηρούν έκθαμβες το εργόχειρο τους.
Υπάρχει έλξη.
Υπάρχει βλέμμα και απόσταση.
Υπάρχει παιχνίδι και δοτικότητα.

Της Ψυχής το θάρρος λίγο πριν το πρώτο φιλί.
Ο Έρως γδύνεται φορώντας το προσωπείο του
και η Ηχώ παραδομένη στου πρωτόγονου την ορμή, γίνεται έρμαιο των παραισθήσεων του.

Οι νύμφες αναστενάζουν.
Το σώμα πραγματοποιημένο.
Σε αυτή την υγρή στιγμή,
ο άνθρωπος χτισμένος πάνω στο χάος και δεμένος με την αβεβαιότητα καθορίζει το τυχαίο.

Η τελειότητα θα ήταν εγκληματική.
Άλλωστε το πραγματικό είναι μια μορφή προσομοίωσης.
Σε αυτή την υγρή στιγμή, η Αφροδίτη γελά με της Λάχεσης την θυμηδία.
Ενώ η Ηδονή παίρνει τις πρώτες της ανάσες.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΠαραστάσεις σπουδαστών με Ελεύθερη είσοδο και Φιλανθρωπική δράση στην Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου – Καλαμπόκη
Επόμενο άρθροΔοκιμασία | Τίτος Πατρίκιος
Παναγιώτης Ρώνης
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1991 στα Γιαννιτσά. Αφού αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο το 2009, έγινε δεκτός στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Leeds στην Αγγλία. Η συναναστροφή του στο πανεπιστήμιο με φοιτητές όλων των εθνοτήτων και κοινωνικών στρωμάτων του κίνησε το ενδιαφέρον για τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Μετά από τρία χρόνια εργασίας στην Καρλσρούη της Γερμανίας, οδηγήθηκε στη Βιέννη, όπου ζει και σπουδάζει σήμερα στο τμήμα Φιλοσοφίας. Του αρέσει να γράφει, παρόλη την αγωνία που συνοδεύει πάντα αυτή τη διαδικασία. Τα ποιήματά του χαρακτηρίζει άλλοτε μια υπαρξιακή χροιά και άλλοτε μια ερωτική διάθεση. Έχει εμπνευστεί από Καββαδία, Σαχτούρη, Σάρτρ, Καμύ και θαυμάζει τον Γιάννη Ρίτσο. Τον προβληματίζει ο τρόπος λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών και συνάμα η απόσταση από τις ανάγκες του ατόμου που αυτές δημιουργούν. Άλλωστε όπως γράφει στο ποίημα του «Συνείδηση», «Ο άθλος της καθημερινής παράνοιας το έχει να εκμαυλίζει κάθε μορφή ζείδωρων συναισθημάτων. Να χτίζει τείχη που φτάνουν ψηλά, πολύ ψηλά, εις στον απόλυτο Δανδή που τόσο θέλει να μοιάσει». Είναι περίεργος να δει την αντανάκλαση των ποιημάτων του πάνω στους αναγνώστες.