…καί τό χρυσάφι τῶν κορμιῶν τους ||Λιλή Ζωγράφου

lili_zografou
Το ώριμο συναίσθημα μιας γυναίκας που ποθεί και η άγουρη αντρική επιθυμία. Ένα δάσος και η λίμνη του. Μια ιστορία ερωτική για λίγους. Μια ιστορία για κείνους που δεν ξεχνούν πως η καρδιά κυλά τόσο ελεύθερα όσο η ίδια η ζωή.
Την ξένη την λέγαν «Γαλανή». Τον φίλο τον καρδιακό «Παναγιώτη» και τον λιγομίλητο ψαρά το φωνάζανε «Γρηγόρη». Σ’ ένα μέρος μαγικό γεννήθηκε ένας έρωτας με μοναδικό σκοπό να χαμογελάσει η λίμνη – έστω και για λίγο.
Όντας έφηβη όταν διάβασα το έργο αυτό της Λιλής Ζωγράφου, η ιστορία μου φάνηκε ατελής και διόλου απελευθερωτική. Στάθηκα , δηλαδή, σε όσα πληγώνουν την ηθική και το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Όντας ερωτευμένη, μετά από χρόνια, διάβασα πάλι την ιστορία εκείνη που δε μου άρεσε. (Ήταν δυνατόν να με δυσαρέστησε η Λιλή;) Την δεύτερη εκείνη φορά κατάλαβα πως καθένας μας οφείλει τα πάντα στην ηθική που τον απελευθερώνει. Κανένας δε βρίσκει λευτεριά σαν πληγώνει∙ καμιά κοινωνία, δηλαδή, δεν έχασε από έρωτα και καμιά, βεβαίως, δεν κέρδισε δίχως την επιθυμία του!
Η Λιλή Ζωγράφου αποτελεί, για μένα, γυναίκα από κείνες που ‘χουν μέσα τους τη γυναίκα στο «πολύ» της. Η συγγραφέας υμνεί την ανδρική δυναμική άφοβα και με καθαρή επιθυμία∙ κάθε «πολύ» γυναίκα στέκει χαμηλότερα στην αντρική θέα γνωρίζοντας πως το ύψος έχει γένος αρσενικό και το βάθος γένος θηλυκό και απόλυτο!
«ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΚΡΙΤΟΥΣ: όταν πρωτοβγήκε τούτο το βιβλίο στα 1961, με ρωτούσαν αν ήταν προσωπικό μου βίωμα. Για να μην επαναληφτεί η αδιακρισία, εξηγώ. Είχα πάντα ένα παράπονο: πως η οξύτερη αίσθηση απόλυτης βιολογικής ευτυχίας που ζούμε, η γαμική, εντείνεται, κορυφώνεται ως την κραυγή του παροξυσμού, για να μας εκμηδενίσει εκμηδενιζόμενη. Τούτη η απερίγραπτη αίσθηση έχει μια γεύση αιωνιότητας. Που κανείς ωστόσο και τίποτα, δεν μπόρεσε να απαθανατίσει, να περιγράψει, να σταματήσει. Πίστευα παράλληλα πως αυτή αισθησιακή ευτυχία τη χρωστούμε στο σερνικό, όσο και στο κορμί μας. Αυτό προσπαθούσα ν’ απαθανατίσω. Μόνο σαν τελείωσα τη γραφή κατάλαβα πως, πέρα από τον ύμνο μου στον άντρα – έρωτα, έστελνα κι ένα μήνυμα απελευθερωτικό στις γυναίκες. «
**Η Λιλή Ζωγράφου (1922-1988) ήταν ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή διηγημάτων «Αγάπη», για την οποία απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας «Ανόρθωση», με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Η Λιλή Ζωγράφου φοίτησε στο «Λύκειο Κοραής» και στο «Καθολικό Γυμνάσιο Ουρσουλινών» της Νάξου. Σπούδασε φιλολογία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής και ενώ ήταν έγκυος, φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση και γέννησε στην φυλακή την θυγατέρα της, μετέπειτα ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη (1943–2003). Μετά την απελευθέρωση, εργάσθηκε ως δημοσιογράφος σε γνωστά περιοδικά και εφημερίδες, ταξιδεύοντας παράλληλα πολύ στην Ευρώπη και στις Ανατολικές χώρες.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.