Λέει πως σ’ αγαπάει μα νιώθεις πως δεν αγαπιέσαι

Μιλούν για εκείνο το αλαβάστρινο χαμόγελο της ευτυχίας. Πόσο πολυπόθητο αγαθό μοιάζει να ‘ναι για εκείνους που δεν το ‘χουν μα το θέλουν σαν τρελοί. Κι εσύ το θέλησες. Ίσως λίγο παραπάνω από κάποιους. Εσύ ποτέ σου δεν μπορούσες να ζήσεις χωρίς να αγαπιέσαι. Έτσι σ’ έφτιαξε ο Θεός. Ευχή ή κατάρα να έχεις μέσα σου αυτήν την μοναδική λαχτάρα. Να εξαρτάσαι απ’ την αγάπη.

Κι έτσι άνοιξες την καρδιά σου με όλη σου την θέρμη να αγαπηθεί. Να κάνεις χώρο να έρθουν ευτυχισμένες στιγμές. Μα να που μαζί μ’ εκείνες μπήκαν κι άνθρωποι που στις χάρισαν και μπήκαν και οι συμπεριφορές τους μαζί τους. Σε γέμισαν συναισθήματα διαφορετικά, άγνωστα, ξένα ως προς εσένα. Υπέγραψες συμφωνίες με κάθε είδους συμβιβασμό κι αν κάποτε η ζυγαριά άρχισε να γέρνει έκανες και τα στραβά μάτια. Ποια είσαι εσύ για να ψάχνεις το τέλειο;

Ίσως η εκδήλωση της αγάπης να διαφέρει στον καθένα, σκέφτηκες. Δεν μπορούν να ναι όλοι ρομαντικοί και εκφραστικοί. Άφησες πολλά ανεξήγητα να εισβάλουν κι αυτά και η αβεβαιότητα ήρθε  για τα καλά και φώλιασε μέσα σου. Η ζωή σου έγινε οι ερμηνείες  που έδινες κάνοντας μακρόσυρτους μονολόγους και κουβέντες χωρίς ανταπόκριση. Δύσκολα κυλούσε ό, τι πίστευες πως βγαίνει αβίαστα. Ακόμα και τα δεδομένα για σένα έγιναν ζητούμενα. Αποζητούσες δύναμη, γέμιζες ελπίδες, πίστεψες πως θα καταφέρεις να διεισδύσεις σε συνειδήσεις ανθρώπων «μυστήρια» με όπλο την δική σου αγάπη.

Προσπάθησες να πάρεις δύναμη κι από άλλα. Δεν αρκούσε όμως. Κάποιες φορές πιστεύεις μπορείς να αντέξεις, να βρίσκεις υπομονή να αποδέχεσαι, να βρίσκεις λύσεις και τρόπους να κατανοήσεις μια δύσκολη καρδιά. Μα κάποια πράγματα καταλήγουν να είναι πάνω απ’ τις δυνατότητες σου. Λίγο θέλει  να χάσεις κάθε έλεγχο του εαυτού σου, των πραγμάτων, της ζωής σου. Μια αλλαγμένη καθημερινότητα βρέθηκε μπροστά σου κι έγινε η νέα σου ζωή. Μπήκαν εκτός από άσχημα συναισθήματα και όσα άφησες να φθείρουν εσένα. Να σε υποβιβάσουν, να σε κάνουν να μοιάσεις σε κάποια που δεν είσαι.

Έκανες τόσες προσπάθειες να γίνεις ιδανική στα μάτια του μα και να ‘σαι στ’ αλήθεια. Πίστεψες πραγματικά πως ήσουν γιατί στο είπε με τις πράξεις του κι ας μην σε άγγιξαν βαθιά. Μια ιδανική που δεν δίνει πότε αφορμές για τσακωμό. Μια ιδανική που καταπίνει τον θυμό και τον εγωισμό της. Μία ιδανική που μπορεί να παραμένει σιωπηλή, να είναι πάντα ο φταίχτης, να υπομένει και να ζητά συγνώμη αν είναι να κατευνάσει τα πνεύματα. Μια ιδανική δεν έχει το δικαίωμα να αντιδρά και να διαφωνεί. Της επιτρέπεται μονάχα να ‘ναι δεκτική, καλή, συγκαταβατική και πρόθυμη. Αξίζει να υποχωρείς αν πρόκειται να σε αγαπήσουν εν’ τέλει.

Κάθε συμβιβασμός φέρνει όμως και απώλειες. Ούτε την αγάπη είδες να ‘ρχεται, ούτε και τον πραγματικό σου εαυτό να φεύγει. Έψαξες μέσα σου αμέτρητες φορές για να βρεις το λάθος. Να ανακαλύψεις όλους εκείνους τους τρόπους με τους οποίους την επόμενη φορά δε θα χρειαστεί να αποστρέψεις το βλέμμα κοιτάζοντας το πρόσωπό σου στον καθρέφτη. Θέλησες να νιώσεις άξια να αγαπηθεί ακόμα κι αν κατά βάθος ήξερες πως είσαι, το ‘χες όμως λησμονήσει. Είναι που στο τέλος έκλεψε την αξία σου αυτή υπονομεύοντας σε ξανά και ξανά. Θέλησες να νιώσεις πως αγαπιέσαι ακόμα κι αν μπορείς να γίνεις αντιδραστική, δύστροπη και ιδιότροπη. Να θυμηθείς πως η δυσαρέσκεια και οι αντιρρήσεις πρέπει να εκφράζονται. Να ‘σαι ένας άνθρωπος με ελαττώματα και άποψη που δεν συμφωνεί με όλα. Ακόμα κι αν χρειαστεί να σε δεχθούν απλά γι αυτό που είσαι.

Όλα εκείνα τα πρωινά που αναρωτήθηκες που έχει πάει εκείνο το χαμόγελο, έγιναν μεσημέρια και νύχτες και μέρες και μήνες ολόκληροι. Έγινε ένας βαρύς κλοιός, ασήκωτος και σ’ έκλεισε μέσα του κάνοντάς σε να αισθάνεσαι πάντα μόνη ακόμα κι αν είχες συντροφιά. Σκόρπισες χιλιάδες φορές τις ελπίδες σου πιστεύοντας πως θα εκδηλωθεί και θα εκφράσει όσα έχει μέσα του. Να σου δώσει έστω κι ένα μικρό συναίσθημα, να πιαστείς από αυτό και να πορεύεσαι ακόμα και τις στιγμές που επαναλαμβανόμενα σε πληγώνει.

Δεν σε κοίταξε ποτέ στα μάτια τρυφερά και νοστάλγησες τα έντονα βλέμματα που μαρτυρούν επιθυμία. Δεν σου χάιδεψε απαλά το χέρι κι αυτά τα αγγίγματα σου στέρησαν την ζεστασιά μιας όμορφης αγκαλιάς. Η απουσία των γλυκών εκδηλώσεων της αγάπης σου πήραν οριστικά κάθε πιθαμή του εαυτού σου. Ενός εαυτού που κατέληξε να ναι μονότονος δίχως επιθυμίες. Έσπασες σαν γυαλί και τώρα και τώρα γονατιστή μαζεύεις τα κομμάτια σου, και τα κομμάτια γίνονται θρύψαλα στα χέρια σου και σε κόβουν όλο και πιο βαθιά. Άδειασες.

Εκείνος έτσι αγαπάει μα εσύ δεν το αντέχεις. Και δε θα λυτρωθείς όσο εσύ και ο εαυτός σου δεν συναντιέστε πια στο ίδιο σώμα. Μέσα σου βρίσκεται κι όσο κι αν έχετε απομακρυνθεί βρίσκεται εκεί για να τον φέρεις πάλι κοντά σου. Με μικρές όμορφες προσπάθειες και θέληση. Για να διώξετε μαζί μια για πάντα τις άσχημες σκιές που σας χώρισαν.


Γράφει η Μαίρη Νταουξή.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.