Υπάρχουν αμέτρητα μέρη στα οποία έχω ταξιδέψει και κάθε φορά που ανασύρω στη μνήμη μου τις εικόνες τους, οι αναμνήσεις με γεμίζουν γλυκύτητα και νοσταλγία. Όμως, πιο είναι αυτό το μέρος, ΤΟ μέρος, που είναι για μας το πιο αγαπημένο μας σε όλο τον κόσμο; Τι κάνει έναν τόπο να ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλους τους υπόλοιπους που έχουμε επισκεφτεί; Αυτό το μέρος, είναι για μένα τα Λουτρά Πόζαρ του νομού μου.

Τα Λουτρά Πόζαρ βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Καϊμάκτσαλαν, 10 χλμ μετά την Αριδαία και περίπου 35 από την Έδεσσα. Το θερμό νερό, που αναβλύζει στη σταθερή θερμοκρασία των 370C, έχει ιαματική δράση και αξιόλογη χημική σύσταση. Είναι πόσιμο και χρησιμοποιείται για λουτροθεραπεία, τόνωση και χαλάρωση. Η λουτρόπολη απέχει 3 χιλιόμετρα από το Λουτράκι και βρίσκεται στην κοιλάδα του ρέματος του Αγίου Νικολάου. Οι τεχνητοί καταρράκτες, η έντονη βλάστηση και οι βραχώδεις, απόκρημνες πλαγιές συνθέτουν ένα μοναδικό τοπίο για τον επισκέπτη. Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί ένα σύμπλεγμα περίπου 15 σπηλαίων, με άφθονα ευρήματα προϊστορικών χρόνων, ενώ η περιοχή έχει ανακηρυχθεί ως σπηλαιοπάρκο (Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας) και είναι το πρώτο του είδους του στην Ελλάδα.

pozar.jpg

Αυτά, όσον αφορά τις γενικές πληροφορίες ενός τουριστικού οδηγού. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, η πλευρά που δεν στέκεται στα highlights. Οι αναμνήσεις που με πηγαίνουν πολλά, πολλά χρόνια πίσω, τότε που το Λουτράκι δεν είχε αποκτήσει ακόμη τη φήμη που του άξιζε.

pozar2.jpg

Δεκαετία ’90, όταν οι βραχώδεις γκρεμοί αιωρούνταν ακριβώς πάνω απ’ το κεφάλι σου χωρίς προστατευτικά πλέγματα και το ζεστό νερό που μύριζε ελαφρώς μεταλλικό ανάβλυζε μέσα από τις πέτρες δημιουργώντας αυθόρμητες μικροσκοπικές πισίνες στη μέση του πουθενά. Οι φυσαλίδες που έβγαιναν ανάμεσα από τα πετραδάκια και γαργαλούσαν τα παιδικά μας πόδια, τα ξύλινα γεφυράκια που έτριζαν σε κάθε μας βήμα, κάνοντας την καρδιά μας να πεταρίζει και τα χέρια να γραπώνονται πιο σφιχτά στο πλάι.

Μαγευτικός κόσμος για ένα παιδί, γεμάτος από φύση και κίνδυνο και μυστήριο. Ταυτόχρονα όμως, έκανε τη φαντασία μας να οργιάζει, να θέλει να εξερευνήσει τα πάντα, να μυρίσει τα πάντα, να γευτεί τα πάντα. Να περπατήσει πάνω στην αμφίβολη γέφυρα, με το νερό να κυλάει από κάτω μανιασμένο και να πιτσιλάει τις γάμπες μας.

Και το απόγευμα, βόλτα με τη γιαγιά και τον παππού, για παγωτό και παιχνίδι κάτω απ’ τα πλατάνια, ανάμεσα στο βουητό του ποταμού και στα βρύα που μύριζαν υγρασία και χωματίλα. Κάθε καλοκαίρι, το μέρος αυτό γινόταν ο δικός μου προσωπικός παιχνιδότοπος, σκαρφάλωνα χωματόδρομους, μονοπάτια φτιαγμένα από πέτρες και βράχια, τσαλαβουτούσα στο ποτάμι, έκανα βουτιές στην πισίνα, μάζευα σαλιγκάρια.

Τα χρόνια πέρασαν, το σκηνικό άλλαξε κατά πολύ, προσαρμόστηκε στη σύγχρονη εποχή και ο τουρισμός ανέβηκε στο κατακόρυφο. Το μέρος δεν έχει χάσει την παλιά του αίγλη ούτε την άγρια ομορφιά του, παρ’ όλες τις ανθρώπινες «αισθητικές» παρεμβάσεις.

Αλλά το πιο αγαπημένο σου μέρος πάνω στη γη, δεν έχει να κάνει με αυτό που βλέπει το μάτι, αλλά με αυτό που αισθάνεται η καρδιά όταν βρίσκεσαι εκεί. Αναγνωρίζει κάθε γωνία όπου είχες παίξει κρυφτό, κάθε βότσαλο που είχες πετάξει για να ακούσεις το «μπλουμ», κάθε μονοπάτι  όπου είχες περπατήσει μη ξέροντας πού θα σε βγάλει. Το αγαπημένο σου μέρος πάνω στη γη, είναι αυτό που κουβαλάς μαζί σου και ζητάς να γυρίζεις πίσω σε αυτό ξανά και ξανά.

 

Γράφει η Βάνα Κουτσού.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΟι Ταινίες της Εβδομάδας στο ΦΚΘ
Επόμενο άρθροΚονιάκ Μηδέν Αστέρων | Κική Δημουλά
Βάνα Κουτσού
Γεννήθηκε στην Πέλλα το 1990. Σπούδασε στη σχολή Βιοχημείας & Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γενετική. Αγαπά το διάβασμα, το γράψιμο, τα βιβλία και ό, τι έχει να κάνει με τη λογοτεχνία, την ποίηση και την καλλιτεχνική έκφραση πάνω στο χαρτί. Από το δημοτικό ακόμη, έγραφε παραμύθια και ποιήματα, που παρέμειναν κλεισμένα στο συρτάρι της για πολλά χρόνια. Η φλόγα που παρέμενε άσβηστη για τη συγγραφή, έγινε δυνατότερη μεγαλώνοντας όπου και αποφάσισε να λάβει μέρος στον ετήσιο διαγωνισμό στίχου του ωδείου Φουντούλη στο Βόλο το 2015. Τα τρία ποιήματα με τα οποία διαγωνίστηκε, έλαβαν τη δεύτερη και τρίτη θέση και αυτό αποτέλεσε μια μεγάλη ώθηση και να εκδώσει τη δική της συλλογή με τραγούδια και ποιήματα το 2017, με τη συνεργασία του εκδοτικού οίκου Οσελότος, υπό τον τίτλο «Απίστευτα κι απέραντα». Το τραγούδι της «Πίσω στη ζωή» έχει μελοποιηθεί από τον συνθέτη Νίκο Μανδαράκη. Είναι τακτικό μέλος στο Σύλλογο Φίλων Βιβλίου νομού Πέλλας, μία ομάδα μέσα στην οποία αισθάνεται εκεί ακριβώς όπου ανήκει. Μαζί της, θα εξερευνείτε τα τελευταία νέα στο χώρο της λογοτεχνίας, θα γνωρίζετε δημιουργούς και καλλιτέχνες, θα παρευρισκόσαστε σε πολιτιστικά δρώμενα και θα ανακαλύπτετε τι υπέροχο έχει να προσφέρει ο μαγευτικός κόσμος της δημιουργικής έκφρασης.