– Ήθελα -μια μέρα, κάποια!- ν’ αγαπηθώ πολύ κι ολόκληρη, δίχως τέλος, δίχως σταματημό. Ήλπιζα αυτό και ευχόμουν από παιδί. Μεγάλωσα και αναρωτιέμαι πού έκαμα το λάθος. Δε θα ‘μαι αρκετή. Και τ’ ανθρώπινο πολύ, λέγω, πως μου πέφτει. Καλύτερα να κοιμηθώ. Πολύ προσμονή για έναν άνθρωπο!

 

 

Μελπομένη Τ. Λαζαρίδου.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.