(12 Oκτωβρίου 1896 – 12 Σεπτεμβρίου 1981)


 

Γέμισε το μπαουλάκι σου

με τους ιερούς ή κοσμικούς ύμνους σου

κοριτσάκι μου

και πέτα το στο ρέμα

μήπως το σύρει μακριά και ύστερα τʼαφήσει

φυλακισμένο και μισοξεσκέπαστο

ανάμεσα στα χαλίκια. Ίσως κάποιος

νʼανασύρει άθικτα μερικά φύλλα, ενδεχομένως

τα χειρότερα, και τι σημασία έχει; Ο ουρανίσκος,

η γεύση των Θεών μάλλον διαφέρει

από τη δική μας μα δεν είπαμε πως είναι και καλύτερη.

Σημασία έχει μη τυχόν κι από τον συρφετό

ξεπροβάλλει κάτι τις που να μας πει

δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, κι όμως

ήταν της μοίρας μας η θεία παράκρουση

να είμαστε εδώ κι όχι εκεί, ζωντανοί ή κατʼευφημισμόν

ζωντανοί, κορίτσι μου. Και τώρα φύγε

και τη βαλίτσα σου μην την κρατάς τόσο κλειστή.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο|Σαπφώ
Επόμενο άρθροΠροτροπές |Ηλίας Κεφάλας
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.