by #New_Venus

 

H σύγχρονη κοινωνία, όπως και όλα τα κοινωνικά μοντέλα κάθε εποχής, αυτορυθμίζεται από ένα συνδυασμό διαφορετικών και ταυτόχρονα αλληλοεπηρεασμένων συνδρόμων. Το πιο ”famous” θα λέγαμε πως είναι αυτό της επιλεκτικής όρασης!

Επιλεγμένες, με αυστηρό ύφος, ματιές σε όμορφα μόνο, παραδείγματος χάρη, σημεία της πόλης, πολυεπεξεργασμένες με διάφορα φίλτρα και εφέ. Μία προσπάθεια εξωραϊσμού, που λαμβάνει διαστάσεις παρανοϊκές. Μιας και αυτή η πράξη να παρουσιάσουμε την ουτοπική και μόνον αυτή πλευρά της καθημερινότητας μοιάζει με αγώνες κούρσας.

Ταυτόχρονα αποτελεί και μία φυσική ανάγκη του ανθρώπου να αναζητά και να προβάλει την «ωραία» πλευρά της πραγματικότητας. Η επιμονή όμως, και  αποστροφή στο «άσχημο» γεννούν μία επικίνδυνη απάθεια στα μείζοντα κοινωνικά προβλήματα. Ερχόμαστε αντιμέτωποι λοιπόν στο γεγονός πως μία εκ φύσεως ανθρώπινη ανάγκη δημιουργεί μία αντίθετη κατάσταση. Μία δράση – αντίδραση του ”παν μέτρον άριστον”!

Έτσι κάθε φορά που αποστρέφουμε το βλέμμα μας σε έναν άστεγο, στα σκουπίδια, τα οποία είναι διασκορπισμένα, όταν αλλάζουμε κανάλι σε μία δυσάρεστη είδηση για τον πόλεμο ή για την περιβαλλοντική αλλαγή που επιδέχεται ο πλανήτης, αυτόματα ο εγκέφαλος χτυπά κόκκινο και χτίζει έναν τοίχο.

Μία ψευδής προβολή μιας κοινωνίας, η οποία δεν ”ζει” σε κάποιον φανταστικό κόσμο, παρά μόνο σε αυτόν τον ρεαλιστικό, δίνει την εντύπωση της αφθονίας χρόνου. (Έχουμε χρόνο…) «Και τι πειράζει αν πετάξω αυτό στον πράσινο κάδο και όχι στης ανακλύκλωσης; Μια φορά θα γίνει.». Όμως αν πολλαπλασιάσεις τη μία φορά επί τον πληθυσμό, γέμισες σκουπίδια μέχρι και στο σπίτι σου!

Η ηθική φθορά που επέρχεται, μπορούμε να πούμε πως είναι πιο καταστροφική. Διότι όταν ο άνθρωπος πάψει να κατέχει κοινωνική συνείδηση, χάνει την κοινωνικότητά του και κατ’ επέκταση την ταυτότητα του ως είδος. Σε εκείνη την έσχατη, προ των Ταρτάρων, κατάσταση ο άνθρωπος δεν ανήκει πουθενά, ακόμη ούτε και στο ζωικό βασίλειο, που θα λέγαμε πως είναι οικουμενικό και μας χωρά όλους.

Μία κοινωνία απαθής από τις ρίζες της, δηλαδή τις φυσικές οντότητες που την απαρτίζουν, μένει στάσιμη και κατευθύνεται διαρκώς προς έναν βίο, που έχει ημερομηνία λήξης.

Και θα μου πείτε, πρέπει να έχουμε μάτια ανοιχτά σε ό, τι θλιβερό διακατέχει αυτόν τον κόσμο; Φυσικά και θα ήταν παράλογο. Μιας και όπως η υπερθέαση του καλού έχει άσχημα συμπτώματα, με τον ίδιο τρόπο φέρει και η έκθεση στο «κακό». Και τα δυο είναι απαραίτητα και ειδικά το δεύτερο, όταν χορηγείται με συνταγή γιατρού, σε ξυπνά από την καρέκλα που κάθεσαι και σου φωνάζει αυτό το αρκετά κάθισες, ήρθε η ώρα για λίγη δράση.

Αυτή η συμπεριφορά του ’μάτια ερμητικά ΚΛΕΙΣΤΑ προδίδει ελαττωματικό προϊόν. Το λεγόμενο, το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει. Και επειδή θα μπορούσαμε με μεγάλη ευκολία να απευθύνουμε τις ευθύνες για ακόμη μία φορά, με δόξα και τιμή, σε αυτό που αποκαλούμε μητέρα κοινωνία, θα κάνουμε μία αλλαγή, θα κοιταχθούμε στον καθρέφτη και θα απευθύνουμε το κατηγορητήριο στον εαυτό μας. Με ειλικρίνεια και δίχως τάσεις προσβολής λόγω ανεπανόρθωτων λαθών.

Διότι τίποτα δεν παραμένει στάσιμο σε τούτο τον πλανήτη και σίγουρα όχι ο άνθρωπος, αυτός που έχει τη δύναμη να ηγηθεί του ιδίου του. Γι’ αυτό τον λόγο, μην είσαι ”άκρο”, που τα βάφει μαύρα και κλείνεται στους τέσσερις τοίχους. Βγες έξω και για μία φορά, έτσι για δοκιμή, μη φοράς τις παρωπίδες σου.

 

 

Γράφει η Πελαγία Μανωλεσάκη.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.