Μὲ πῆρες κουρέλι χωρὶς ὄνομα,

χωρὶς πρόσωπο συγκεκρημένο, κάτι σὰν

τοὺς παλιάτσους στὸ τσίρκο ποὺ βάφονται

ὅσο πιὸ δυνατὰ μποροῦν γιὰ νὰ πείσουν

τοὺς ἄλλους ποιοὶ εἶναι καὶ μέσω αύτῶν τὸν ἐαυτό τους,

άλλὰ πάντα ὅλο καὶ κάτι βρίσκεται νὰ τοὺς προδώσει:

ἡ ρυτίδα στὸ στόμα ποὺ κατεβαίνει άνελέητη,

τὸ κοκκινάδι τὸ ὕποπτο καὶ ἰδίως τὸ βλέμμα,

τὸ βλέμμα ἐκείνου ποὺ πολλοί τὸν ἔφτυσαν,

πολλοί τοῦ πέταξαν λεμονόκουπες, τὸν λοιδώρησαν.

Κρύβονται τότε κάτω άπό τὴ σκάλα τοῦ τσίρκου

καὶ βγάζουν τὸ καθρεφτάκι άπ’ τὸ φαρδύ πανταλόνι

καὶ σιγά σιγά διορθώνονται. Ἄν ρίξουν λίγη

πούντρα παραπάνω, ἡ λάσπη άπὸ τὸ δάκρυ θὰ κρυφτεῖ.

Ὅλα έν τάξει κι ὁ Διευθυντὴς τούς παίρνει

ἀπὸ τὸ χέρι καὶ, νὰ, τὰ φῶτα τὰ χειροκροτήματα.

Κάπως ἔτσι. Ὅπως ἐσὺ μὲ πῆρες στὴ βρύση

καὶ μοῦ ἔριξες χοῦφτες νερὸ νὰ φύγουν,

νὰ φύγουν τὰ ψιμμύθια καὶ νὰ φανοῦν οἱ χαρακιὲς,

τὸ παρελθὸν μου, ποὺ λένε. Μὲ ἑνοποίησες


 

από τη συλλογή Οι εφιάλτες, εκδ. Καστανιώτη, 1974
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο« Για ένα παραμύθι για την μοναξιά του θεού »
Επόμενο άρθροΧθές, Πέννυ Γιώτη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.