by #New_Venus

 

Τυχαία βρέθηκα μπροστά σε ένα βιβλίο. Ένα πολυδιαφημισμένο λίγο πριν την κυκλοφορία του. Ο τίτλος· «Να ευτυχήσω για να πετύχω ή να πετύχω για να ευτυχήσω;». Ένα πράγμα σαν το «To be or not to be», μόνο που σε αυτή την περίπτωση προστέθηκε και το happy!

Συνέχισα την περιπλάνησή μου στο βιβλιοπωλείο και έχοντας πλέον αγοράσει αυτό που ήθελα, κατευθύνθηκα προς την στάση για το αστικό. Τα μάτια μου ασυναίσθητα περιπλανήθηκαν φευγαλέα στους ανθρώπους γύρω μου. Άνθρωποι με μία συνεχόμενη βιασύνη, μία προσπάθεια εναρμόνισης με τους γρήγορους ρυθμούς της πόλης… παιδιά, ανέμελα ακόμη, να ”σέρνονται” από τους γονείς τους.

Με τα μάτια στραμμένα στον συννεφιασμένο ουρανό εμφανίστηκε μία σκέψη στο προσκήνιο του μικρού θεάτρου του μυαλού μου. Αποτελεί η ευτυχία αυτοσκοπό του βίου μας;

Με ένα περιληπτικό πέρασμα στους πυλώνες της τέχνης του θεάτρου θα λέγαμε πως όχι. Αρχαίο δράμα και πολλών ειδών από Άμλετ, Ρωμαίους και Ιουλιέτες θα βρεθούν μπροστά μας. Ένα είδος ψυχικής οδύνης, που εν τέλει μας οδηγεί αργά, αλλά σταθερά, στην κάθαρση, την ανακούφιση, όπως όρισε ο Αριστοτέλης την αρχαία τραγωδία.

Αυτή η ατελείωτη κούρσα ράλι για το κυνήγι της ευτυχίας, αυτής της άπιαστης συναισθηματικής κατάστασης, έχει γίνει ”μόδα” των τελευταίων αιώνων της ιστορίας. Φωσφορίζοντα πάνελ, που αναβοσβήνουν διαρκώς το όνομά της.

Βομβαρδιζόμαστε ακατάπαυστα από πρότυπα επιτυχίας-ευτυχίας, φτάνοντας να θεωρούμε τούτο το πρότυπο ζωής ως το πιο ιδανικό, το must ρε παιδί μου για να είσαι καλά εσύ, αλλά κυρίως αρεστός!

Κυνηγάμε λοιπόν, διότι περί κυνηγιού και αγώνος πρόκειται, μια ευτυχία πατενταρισμένη. Όπως κατά τον ίδιο τρόπο θεωρούμε πως ζούμε σε έναν κόσμο ελεύθερης βούλησης και επιλογών, ενώ βιώνουμε τα πλαίσια μιας safe, ασφαλούς, ελευθερίας, οριοθετημένη κι αυτή από πρότυπα.

Αναπαράγοντας το φιλμ των σκέψεων, βρίσκουμε τον εαυτό μας χαμένο σε έναν λαβύρινθο πανομοιότυπων ιδεών, που πολλές φορές καταλήγει στα ίδια αδιέξοδα και σε έναν κόσμο Matrix, ο οποίος είναι γεμάτος με αμφιβολίες.

Έτσι, το λοιπόν, το ερώτημα συνεχίζει να περιμένει υπομονετικά στον θάλαμο των επειγόντων περιστατικών. Όμως πριν δώσουμε μία απάντηση, ας αναρωτηθούμε οι ίδιοι, άνευ εξωτερικών περισπασμών, τι ορίζουμε ως προσωπική μας ευτυχία; Και αργότερα με ειλικρίνεια ας αποφασίσουμε εάν μπορούμε να βρισκόμαστε σε τούτη την κατάσταση αιώνια.

Μήπως δια μέσω άλλων συνθηκών, εύθυμων και πολλές φορές δυσάρεστων, καταλήγουμε να ανακαλύπτουμε την ευτυχία, εκπληρώνοντας τον νόμο αυτής της αλληλοεξαρτώμενης σχέσης μεταξύ καλού και κακού;

Η ευτυχία, αυτή η έννοια με τα πολλά πρόσωπα, είναι κρυμμένη πολλές φορές στα μικρά και στα ανέλπιστα. Ένα χαμόγελο ενός αγνώστου που έδωσε νόημα στο πρωινό της Δευτέρας, μία ευχάριστη είδηση, η στιγμή που κάνεις πέρα τις ανησυχίες για ένα πρόβλημα που σε βασάνιζε, καθώς συνειδητοποιείς πως η λύση δεν εξαρτάται από εσένα και έχεις αυτό το γαλήνιο πέπλο να σε σκεπάζει!

Γιατί η ευτυχία προέρχεται κατά κύριο λόγο εκ των έσω, όχι τόσο εκ των έξω. Όταν πάψουμε να περιμένουμε με τόση αγωνία και ανυπομονησία το λεωφορείο που η επόμενη στάση, η next station είναι η ευτυχία, τότε ίσως  κατορθώσουμε να την ανακαλύψουμε. Σε ένα ξεχασμένο φωτογραφικό άλμπουμ, στις σημειώσεις μας πάνω στις σελίδες ενός παλιού βιβλίου, στα λόγια ενός φίλου… σε όχι και τόσο λαμπερά αντικείμενα, μιας και ό, τι λάμπει, δεν είναι πάντα χρυσός!

 

Γράφει η Πελαγία Μανωλεσάκη.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.