o-asximos

Φωτογραφία: Ρούλα Ρέβη

Ταυτότητα Παράστασης:

Χώρος: Tempus Verum-Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι)

«Ο Άσχημος», του Marius Von Mayenburg
Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος
Παίζουν: Θανάσης Δόβρης, Βάσω Καβαλιεράτου, Συμεών Τσακίρης, Μιχάλης Βρεττός

Σκηνικά: Ιωάννα Πλέσσα
Κοστούμια: Κρίστελ Καπερώνη
Πρωτότυπη μουσική: Μίνως Μάτσας
Φωτογραφίες: Ρούλα Ρέβη
Μake up artist: Γιάννα Μαρματάκη
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κρίστελ Καπερώνη
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου, We will.

 

Λίγα λόγια για το έργο

Ο Marius Von Mayenburg έγραψε τον Άσχημο (Der Hdίliche) το 2007. Το σύγχρονο αυτό έργο, από την μια, καταπιάνεται με την εξωτερική ομορφιά ή και ασχήμια και το κατά πόσο ένα άρτιο πρόσωπο εγείρει ή εξεγείρει τις σχέσεις τόσο τις διαπροσωπικές όσο και τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων. Και από την άλλη, πόσο παρ’ όλα αυτά εδρεύει σε όλες τις ψυχές αυτή η καταραμένη μοναξιά! Πρόκειται για μια μαύρη, αιχμηρή κωμωδία, σε ευτυχή μετάφραση και σκηνική απόδοση από τον Δημήτρη Λάλο. Ο Marius Von Mayenburg είναι σκηνοθέτης, μεταφραστής, δραματουργός και μόνιμος συνεργάτης της βερολινέζικης Schaubühne. Το συγκεκριμένο έργο έχει ανέβει σε θεατρικές σκηνές του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης.

Η υπόθεση διαδραματίζεται ως εξής:
Ο Λέττε, ο ήρωάς μας είναι άσχημος. Ανείπωτα άσχημος. Αλλά δεν το ξέρει. Ποτέ δεν είχε παρατηρήσει την ασχήμια του, μέχρι τη στιγμή που οι άλλοι του την επισήμαναν. Κάποια στιγμή αποφασίζει ν’ αλλάξει το πρόσωπό του. Η συμπεριφορά των γύρω του διαφοροποιείται απρόσμενα μετά την εγχείρηση. Πλέον, όχι μόνο δεν είναι άσχημος, αλλά ακαταμάχητα όμορφος. Τώρα όλοι θέλουν να του μοιάσουν. Όλοι θέλουν να έχουν τη δική του ομορφιά. Στο τέλος, ολόκληρη η ανθρωπότητα θα εγκιβωτιστεί στο ίδιο πρόσωπο…

Η παράσταση

Καθώς έπαιρνα την τιμητική του εισιτηρίου μου, ένα κίτρινο χαρτάκι με την επιγραφή: «Σπιτική Σαγκρία 2.50 €» μου γαργάλησε τον ουρανίσκο και ένιωσα την απαραίτητη οικειότητα και ζεστασιά, εκείνο το κρύο βράδυ. Μετά από δέκα λεπτά περίπου, δύο από τους ηθοποιούς άρχισαν να ψυχαγωγούν και να αλληλεπιδρούν με το κοινό ,στο στενόμακρο διάδρομο αναμονής του θεάτρου. Μου θύμισε το παλιό καλό θέατρο, του θεάτρου Amore. Το πιάνο που κουρδιζόταν σ’ έναν σουρεαλιστικό τόνο (δηλαδή χωρίς ρυθμό και συνοχή) από έναν άντρα με λευκό επίδεσμο τυλιγμένο στο πρόσωπο και η παρότρυνση για τραγούδι και χορό από έναν, επίσης, άντρα με λευκό επίδεσμο στο πρόσωπο, σε εισήγαγαν στην φαρσοκωμική κατάσταση του έργου. Ωστόσο, μου θύμιζε ένα θέατρο saloon, σαν ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ. Σκηνοθετικό τέχνασμα, ιδιοτροπία ή αγάπη του σκηνοθέτη?(http://mag.mavroprovato.org/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7/1195)

Η πρωτότυπη μουσική του Μίνωα Μάτσα, σφράγιζε ιδιαίτερα την κάθε σκηνή της παράστασης. Λειτουργούσε πολυεπίπεδα. Λειτουργούσε αντίστροφα από το κωμειδύλλιο! Δηλαδή, δεν έμπαινε από την μέση της παράστασης για να ξεκουράσει και να ψυχαγωγήσει το κοινό, από την βαριά υπόθεση ή και όχι. Αντίθετα, άρχισε από την αρχή της παράστασης σαν ψυχαγωγικό κομμάτι χωρίς να είχε προηγηθεί κάτι, αλλά, έμπαινε και ως μουσικό χαλί στις εφιαλτικές σκηνές των «μεταμορφώσεων-εγχειρήσεων».

Η Βάσω Καβαλιεράτου, όντας σαν μοντέλο, ψηλή, ξανθιά και όμορφη αντιπαραθέτει άψογα την δική της ομορφιά, απέναντι στην ασχήμια του άντρα της. Παιχνιδίζει με το κινητό, βγάζοντας σέλφι και παράλληλα φαρσοκωμωδεί άψογα σε μια ροή λόγου για το ότι ο σύζυγός της είναι πράγματι άσχημος και καλά μα δεν το ήξερε; Υπογραμμίζει, έτσι, παράλληλα, επιτυχώς ο σκηνοθέτης την ομορφιά του προσώπου που αποτυπώνεται, πλέον σε κάθε σέλφι (κοινωνικό σχόλιο). Η Βάσω Καβαλιεράτου, με άψογες τις φωνητικές της εναλλαγές και μ΄ένα υψηλό σώμα λόγου στην εναλλαγή των ρόλων της. Από την μια, ως γλυκιά και εύχαρη σύζυγος με την λεπτή και κοριτσίστικη φωνή της και από την άλλη, με την βαριά και αυστηρή φωνητική της χροιά ως ερωτική υποψήφια ετών 75, για τον Λέττε. Η φράση «τώρα που είμαστε όμορφοι και πλούσιοι ας πάμε στο κρεβάτι να γίνουμε και ευτυχισμένοι», υπογραμμίζει εύγλωττα και εν κατακλείδι το επιφανειακό και καπιταλιστικό νόημα ζωής που λάθος ενεργούμε όλοι εμείς εκεί έξω…

Από την άλλη, ο Συμέων Τσακίρης, ο σμιλευτής- καλλιτέχνης-γιατρός, με τα μυωπικά γυαλιά υπογραμμίζει την σοβαρότητα του επιστήμονα,αλλά παράλληλα με την κωμική εκφορά του λόγου που εκφέρει και με την παράλληλη γκροτέσκο κωμική έκφραση του προσώπου του (πάντρεμα λόγου και έκφρασης) αποδομεί κάθε σοβαροφάνεια του ρόλου του. Είναι φοβερό, πως μόνο με την εκφορά και την έκφραση λόγου ένας ηθοποιός μπορεί άρτια να «γκροτε-σκίζει» κατάλληλα σε κάθε σκηνικό χρόνο.

Ο Μιχάλης Βρεττός, πολύ καλός ως γλυκός ομοφυλόφιλος γιος που καλύπτει τις ερωτικές ορέξεις της γηραιάς μαμάς του.

Τέλος, ο αξιαγάπητος Θανάσης Δόβρης ως Λέττε ο άσχημος, ο αποκρουστικός, διαγράφει από την αρχή έως το τέλος, άρτια τον ρόλο του χωρίς καμία δυσκολία και προσπάθεια. Φυσικά, ρέει ως κακομοιρούλης που βρέθηκε εξαίφνης άσχημος μπροστά στα μάτια της γυναίκας του, έπειτα, αμήχανος μπροστά στο νέο του πρόσωπο μη ξέροντας πως να διαχειριστεί όλη αυτή την ομορφιά, μα και ως άπιστος διαβολάκος, αφού αυτή η ομορφιά δεν του δίνει άλλη επιλογή και τέλος ως αγανακτισμένος που βλέπει τους γύρω του να αποκτούν το δικό του πρόσωπο, και να ζητάει το παλιό του πρόσωπο πίσω! Η περούκα, επιτυχής ενδυματολογικός μηχανισμός, προκαλεί το γέλιο, αλλά και ως σημειολογικός δείκτης, δείχνει την ασχήμια του Λέττε και ότι αυτή παραμένει ως έχει ακόμα και μετά την επέμβαση του προσώπου. Η ασχήμια,βέβαια, δεν επιστρέφει, αλλά ο Λέττε επιστρέφει και αναζητεί αυτή, το αρχικό του πρόσωπο! Επιπλέον, οι ετικέτες που κρεμόντουσαν από τα ρούχα του Λέττε, ευφυής σκηνοθετικός δείκτης (σημειολογικός) ότι όλα έχουν μια τιμή, όλα πληρώνονται και μαζί με την πληρωμή, φυσικά, υπάρχει και το τίμημα.

Ο Δημήτρης Λάλος, σκηνοθετεί, και μας συστήνει τον Marius Von Mayenburgσε μια υπέροχη κωμική και υπαρξιακή παράσταση, με άρτιους ηθοποιούς εν σκηνή. Υπογράφει, μεταμοντέρνα, κάνοντας και διάδραση με το κοινό πριν καν αρχίσει η παράσταση αλλά και κατά την διάρκεια της παράστασης, χρωματίζοντας, έτσι, πιο ευχάριστα την κωμική διάσταση του έργου.

Το μόνο που μου έλειπε, ίσως, από αυτή την δουλεία, ήταν ένα πιο πλήρες πρόγραμμα της παράστασης για τα στοιχεία του έργου! Πολύ καλή επιλογή θεατρικού κειμένου και σκηνικής απόδοσης, σπεύσατε!

 

Γράφει η Μαρία-Ευθυμία Γιαννάτου

 (Θεατρολόγος)

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.