Ο ουρανός | Παναγιώτης Ρώνης

 

Στα ποικιλόμορφα σύννεφα, σε είδα θεέ να αιμορραγείς.
Να στενάζεις και να κλαις.
Από τα βάθη των ετών, σαν σωστός δανδής,

προσπάθησες να αποφύγεις τον πόνο της ύπαρξης.
Πίσω από τους αγίους σου αποπειράθηκες να κρυφτείς.
Για λίγη εξιλέωση, φύτεψες στην γη κρίνα και

αυτά μεγάλωσαν απέκτησαν βλαστάρια.
Τα άνθη τους τάισαν την πλάση ολόκληρη,

χόρτασαν αίμα.
Στις όχθες του ουρανού,

σε είδα Θεέ να σέρνεσαι και να με ρωτάς αν υπάρχεις.
Τώρα που αργοπεθαίνεις,

εύχεσαι να ήσουν αθάνατος να μην σε βίαζε κανείς.
Εδέησε η ώρα να εκπνεύσεις.
Ο ουρανός θα είναι επιτέλους άδειος

και εγώ δεν θα έχω τίποτα πια να φοβάμαι.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«Χριστούγεννα Αγάπης» | Μεγάλη χριστουγενιάτικη συναυλία για την «Κιβωτό του Κόσμου» στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών || 15 Δεκεμβρίου 2018
Επόμενο άρθροΤο Ποίημα της Ημέρας | 5/12/2018
Παναγιώτης Ρώνης
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1991 στα Γιαννιτσά. Αφού αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο το 2009, έγινε δεκτός στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Leeds στην Αγγλία. Η συναναστροφή του στο πανεπιστήμιο με φοιτητές όλων των εθνοτήτων και κοινωνικών στρωμάτων του κίνησε το ενδιαφέρον για τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Μετά από τρία χρόνια εργασίας στην Καρλσρούη της Γερμανίας, οδηγήθηκε στη Βιέννη, όπου ζει και σπουδάζει σήμερα στο τμήμα Φιλοσοφίας. Του αρέσει να γράφει, παρόλη την αγωνία που συνοδεύει πάντα αυτή τη διαδικασία. Τα ποιήματά του χαρακτηρίζει άλλοτε μια υπαρξιακή χροιά και άλλοτε μια ερωτική διάθεση. Έχει εμπνευστεί από Καββαδία, Σαχτούρη, Σάρτρ, Καμύ και θαυμάζει τον Γιάννη Ρίτσο. Τον προβληματίζει ο τρόπος λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών και συνάμα η απόσταση από τις ανάγκες του ατόμου που αυτές δημιουργούν. Άλλωστε όπως γράφει στο ποίημα του «Συνείδηση», «Ο άθλος της καθημερινής παράνοιας το έχει να εκμαυλίζει κάθε μορφή ζείδωρων συναισθημάτων. Να χτίζει τείχη που φτάνουν ψηλά, πολύ ψηλά, εις στον απόλυτο Δανδή που τόσο θέλει να μοιάσει». Είναι περίεργος να δει την αντανάκλαση των ποιημάτων του πάνω στους αναγνώστες.