by #New_Venus

Βαδίζοντας αργά μέσα στα σπίτια μας σε μία προσπάθεια εξερεύνησης, θα ανακαλύψουμε μία μικρή ντουλάπα, στριμωγμένη και παραχωμένη σε κάποιες σκοτεινές και, συνήθως, κρυφές γωνίες.

Κάποιοι τις έχουν ξεχασμένες, σχεδόν παραμελημένες από τον χρόνο και την φθορά, άλλοι τις προσέχουν με ευλάβεια. Έτσι λοιπόν, έχουμε τις καλογυαλισμένες, τις διατηρημένες και τις επιμελώς ατημέλητες. Πλήρως σκονισμένες, μα ποτέ εντελώς κλειδωμένες!

Κοινό χαρακτηριστικό τους… η μυστικοπάθεια. Οι κρυψώνες και ο τρόπος που φυλάνε όλες το ίδιο μυστικό. Άνευ διαφορετικών μεγεθών, σχημάτων και καλλωπισμού, αυτές οι ”ντουλάπες”, είναι κλειδοκράτορες ενός ανθρώπινου μυστικού, αυτού της μάσκας.

Μάσκες χαμογελαστές, έξυπνες, με χιούμορ, δήθεν έμπειρες. Και κάπου εδώ θα αναρωτηθείτε «Μα τι λέει πάλι η τρελή;»! Όμως αν κλείσετε τα μάτια σας και περπατήσετε στα μονοπάτια της μνήμης και της ψυχής σας, θα βρεθείτε μπροστά σε πολλές στιγμές, που αυτή η ”ντουλάπα” χρειάστηκε να μας προμηθεύσει με μία μάσκα, κατάλληλη, κάθε φορά, των περιστάσεων.

Αντιμέτωποι σε στιγμές αμηχανίας, ντροπής και αισθημάτων κατωτερότητας, καταστάσεων που έπρεπε να φανούμε δυνατοί και να εντυπωσιάσουμε τον άνθρωπο που είχαμε απέναντι μας, ώστε να είμαστε αποδεκτοί.

Μέσα σε αυτόν τον κόσμο που καίγεται, σε αυτό το καζάνι που βράζουμε όλοι μας, και ποιος δεν το έχει πράξει; Σε μία στιγμή απελπίσιας, εκτάκτου ανάγκης, για αποδοχή, ποιος αναμάρτητος, πρώτος τον λίθο βαλέτω;

Σε αυτό το μοντέλο που χτίστηκε πάνω σε τούτο τον θεσμό (της αποδοχής). Μέσα σε μία κοινωνία που ”διψά” για αυτό το «αρέσκειν» σε τρίτους.

Μίας φυσιολογικής καταστάσεως, μιας και ο άνθρωπος, αποτελεί ένα είδος κοινωνικό, όχι μόνο για λόγους επιβίωσης ζωτικής σημασίας, αλλά κυρίως συναισθηματικής σε υπαρξιακό επίπεδο.

Σε τούτο το κείμενο, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν δικάζεται η τάση του ανθρώπου για αποδοχή, αλλά η μανία αυτής. Η κατάσταση, που ό, τι δεν είναι κοινά αποδεκτό με τα εκάστοτε δεδομένα κάθε εποχής, έχει χρέος να πεταχτεί στα σκουπίδια. Στα αζήτητα του εξευτελισμού και η οποιαδήποτε επανένταξή του να θεωρείται άκαρπη. Εκτός κι αν πληρεί τις προϋποθέσεις, αν φορά δηλαδή την μάσκα.

Καταλήγει λοιπόν, αυτή η ”ορμή”να ευτελίζεται και μαζί της και ο ίδιος ο άνθρωπος, που πρέπει διαρκώς να αναπροσαρμόζει τις λειτουργίες του, τις συνειδήσεις του. Να έχει άποψη για ΟΛΑ, να γίνεται, εν ολίγοις,  ένας φορέας αναπαραγωγής και πλάσης μύθων. Μύθων αρεστών, πικάντικων, εμπλουτισμένων με κατορθώματα.

Ώσπου να γυρίσει σπίτι, να πατήσει το κουμπί του «PAUSE», να αναστενάξει αποτάσσοντας το βάρος της συνεχούς πίεσης, που πήρε διαστάσεις καθημερινότητας και να στοιβάξει την μάσκα μαζί με τις υπόλοιπες στη ντουλάπα της ψυχής.

Ας είμεθα όμως ρεαλιστές! Όπως τίποτε σε τούτο τον κόσμο δεν είναι απόλυτα αγγελικά ή διαβολικά πλασμένο, κατά τον ίδιο τρόπο και εμείς αδυνατούμε να διαχωρήσουμε τον εαυτό μας σε απόλυτα νηφάλιο και μη στη συγκεκριμένη συνήθεια. Δεν μας δόθηκε και ούτε θα μας δοθεί η δυνατότητα του μαύρου ή του λευκού, παρά μόνο του γκρι και των λοιπών αποχρώσεων τους. Δεν έχουμε την δυνατότητα να διακόψουμε την χρήση των μασκών, ας μη γελιόμαστε η χρήση τους δεν είναι το μείζον πρόβλημα. Η δυσλειτουργία αρχίζει όταν η μάσκα γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου, στερώντας το τολμηρό φως του ήλιου. Όταν σε τραβάει βαθιά σε μία αλλεπάλληλη μάχη με το εγώ σου καταλήγοντας να έχεις κλειδωμένο εκείνο το μέρος του εαυτού σου σε ένα κλουβί, κι όταν τον θωρρείς είναι πια άγνωστο.

Για αυτόν τον λόγο, ας είμαστε αληθινοί, χωρίς πολλά προσωπεία να μας περιτυλίγουν σαν Χριστουγεννιάτικα δώρα. Ας αναπνεύσουμε, γιατί είναι κρίμα τα αντικαταθλιπτικά να ”φάνε” τα νιάτα μας!

 

Γράφει η Πελαγία Μανωλεσάκη.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.