dimotiki_pinakothiki_thessalonikis

 

Πιθανός Χώρος της Σόφης Σενόγλου

Η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης εγκαινιάζει την Τρίτη 14 Μαΐου 2019, ώρα 20:00, στο Γενί Tζαμί, την ατομική έκθεση της Σόφης Σενόγλου, με τίτλο Πιθανός Χώρος.

Στο κείμενο του επιμελητή της έκθεσης Miguel Fernández Belmonte, διαβάζουμε: «…Στα έργα της το κενό γίνεται αντιληπτό ως χώρος ο οποίος δεν δηλώνει μόνο την απουσία, αλλά έχει μια δομική σημασία στην ισορροπία του με το προσεγμένο σχέδιο με μολύβι. Σε κάποια από τα έργα το κενό κόβει της φιγούρες, εισβάλλει στο περίγραμμα και δημιουργεί, χωρίς να υπάρχουν, γεωμετρικά σχήματα. Είναι μια ιδιαίτερη αντίληψη που μπορεί να παραλληλιστεί με τη σημασία του κενού στα τοπία της παραδοσιακής κινέζικης και ιαπωνικής ζωγραφικής….» και «…Περισσότερο από τα βλέμματα, η εκφραστικότητα αυτών των μορφών προκύπτει από τη θέση των σωμάτων τους και των χεριών τους. Είναι μορφές σιωπηλές, τις περισσότερες φορές εσωστρεφείς, οι οποίες δεν προσδιορίζονται από τα ενδύματα τους ή από αντικείμενα, αλλά έχουν φτάσει στην ουσία τους. Δεν είναι σκιές ή αναμνήσεις, αλλά λειτουργούν σαν μια διαδικασία απόσταξης, συλλέγουν στον πάτο αυτό που έχει μείνει από την παρουσία μας, από τον εαυτό μας.» *

Η Σόφη Σενόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1967. Σπούδασε γραφικές τέχνες και αποφοίτησε από Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με δασκάλους τον Δημήτρη Κοντό και τον Βαγγέλη Δημητρέα. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε δημόσιους και ιδιωτικούς πολιτιστικούς φορείς, και μεταξύ άλλων το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,  το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, η γκαλερί TinT, η γκαλερί a.antonopoulou.art, η γκαλερί Cheapart και η Kounstlerhaus. Έχει συνεργαστεί σε εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών.

 

Διάρκεια 14 Μαΐου έως 20 Ιουνίου 2019

Ωράριο Τρίτη έως Παρασκευή 10.00-16.00, Σάββατο 11.00-15.00

 

Οργάνωση

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΓΕΝΙ ΤΖΑΜΙ | Αρχαιολογικού Μουσείου 30 | E-mail pinakothiki@thessaloniki.gr

 

FB event: Πιθανός Χώρος, ατομική έκθεση της Σόφης Σενόγλου | Γενί Τζαμί

 

*Από το κείμενο για την έκθεση του Δρος Miguel Fernández Belmonte, Ιστορικού τέχνης, Μεταδιδάκτορα ερευνητή Α.Π.Θ.

 

Πιθανός Χώρος

Σόφη Σενόγλου

Μετά από μια περίοδο με έγχρωμες δουλειές, κυρίως σε λάδι, ακρυλικά και τεχνικές επικόλλησης, η Σόφη Σενόγλου, από το 2016 έως σήμερα έχει επιστρέψει κατά κάποιον τρόπο στο ξεκίνημά της. Ξανά μπροστά στη λευκή επιφάνεια του χαρτιού, αλλά πλέον με μια άλλη ματιά, με περισσότερο βάθος και επίγνωση της κάθε κίνησης.

Στα έργα της το κενό γίνεται αντιληπτό ως χώρος ο οποίος δεν δηλώνει μόνο την απουσία, αλλά έχει μια δομική σημασία στην ισορροπία του με το προσεγμένο σχέδιο με μολύβι. Σε κάποια από τα έργα το κενό κόβει της φιγούρες, «εισβάλλει» στο περίγραμμα και δημιουργεί, χωρίς να υπάρχουν, γεωμετρικά σχήματα. Είναι μια ιδιαίτερη αντίληψη που μπορεί να παραλληλιστεί με τη σημασία του κενού στα τοπία της παραδοσιακής κινέζικης και ιαπωνικής ζωγραφικής.

Πάνω σε αυτό το πλαίσιο οι φιγούρες έχουν μια σχεδόν γλυπτική υπόσταση και δομούνται σταδιακά από μέσα προς τα έξω με το μολύβι. Από την εσωτερική δομή του κάθε σώματος, η καλλιτέχνιδα προσθέτει σταδιακά ύλη, σαν μια στρωματογραφία που γίνεται ανάποδα. Πρόκειται για μια διαδικασία επιλογής όπου η δημιουργία έχει τόση σημασία όσο και η αφαίρεση στοιχείων. Μεγάλη σημασία έχει και η χρήση της σβήστρας που φωτίζει, μαλακώνει και θολώνει τις επιφάνειες.

Τα σώματα, τα πρόσωπα, παρουσιάζονται από διαφορετικές οπτικές γωνίες που προκύπτουν από μια φωτογραφική αντίληψη. Οι κινήσεις τους έχουν μια αυτοτέλεια, δεν είναι στιγμιότυπα , δεν υπάρχει ένα πριν και ένα μετά. Αυτές οι μορφές δεν αποτελούν καταγραφή μιας αφήγησης ή ενός γεγονότος, αλλά δηλώνουν έντονα την παρουσία τους με τη θέση που καταλαμβάνουν σε σχέση με το φόντο. Τα διάφορα μέρη τους, τα χέρια, το κεφάλι, ο κορμός, έχουν σχεδιαστεί σε διαφορετικές κλίμακες, άλλα πιο μεγάλα και άλλα πιο μικρά από το φυσικό, αποτελώντας ωστόσο στο σύνολό τους μια ενιαία οντότητα.

Αυτές οι αλλαγές κλίμακας και οι παραμορφώσεις είναι δυναμικές και εκφραστικές και ισορροπούνται με τη στιβαρότητα της δομής τους, με το πώς στέκονται σε αυτόν το χώρο που υπερβαίνει τα όρια του χαρτιού και επεκτείνεται στο γύρω περιβάλλον.

Περισσότερο από τα βλέμματα, η εκφραστικότητα αυτών των μορφών προκύπτει από τη θέση των σωμάτων τους και των χεριών τους. Είναι μορφές σιωπηλές, τις περισσότερες φορές εσωστρεφείς, οι οποίες δεν προσδιορίζονται από τα ενδύματα τους ή από αντικείμενα, αλλά έχουν φτάσει στην ουσία τους. Δεν είναι σκιές ή αναμνήσεις, αλλά λειτουργούν σαν μια διαδικασία απόσταξης, συλλέγουν στον πάτο αυτό που έχει μείνει από την παρουσία μας, από τον εαυτό μας.

 

Miguel Fernández Belmonte

Ιστορικός τέχνης, Μεταδιδάκτορας ερευνητής Α.Π.Θ.

 

 

 

 

 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«Μικρές Εκπλήξεις» | Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής στον ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
Επόμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…