ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Τι εννοούμε όταν λέμε συλλογική μνήμη; Υπάρχει στην πραγματικότητα ή αποτελεί ένα κατασκεύασμα που εξυπηρετεί τις διάφορες πολιτικές στις διάφορες ιστορικές περιόδους; Μέσα από σειρά εικαστικών εγκαταστάσεων, διαδραστικών και μη, με σαφείς υπαινιγμούς σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα εντός και εκτός ελληνικών συνόρων, η έκθεση επιχειρεί να διερευνήσει τον τρόπο που το συλλογικό βίωμα επιβιώνει και γίνεται μνήμη ή εξοβελίζεται και καταλήγει λήθη.

[Απόσπασμα κειμένου της Θάλειας Στεφανίδου για την έκθεση¨Βραχεία μνήμη¨ του Βασίλη Αλεξάνδρου στο I.F.S. …

Η ποιητική του Αλεξάνδρου πολύ μακράν των παραδοσιακών αισθητικών κανόνων ή των καλλιτεχνικών συμβάσεων οργανώνει τρόπους που επιτρέπουν την ανανεωμένη νοηματοδότηση, την αυτονόμηση συμπερασμάτων, καθώς και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας συνείδησης πάνω στη σημασία του πολιτικού στην τέχνη, προκειμένου να διευρυνθεί η δημόσια όραση …]

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ

Ο Βασίλης Αλεξάνδρου γεννήθηκε το 1990 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Το 2014 αποφοίτησε με άριστα από τη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Το 2019 ολοκλήρωσε με άριστα μεταπτυχιακό με τίτλο «Οπτικοακουστικές Τέχνες στην Ψηφιακή Εποχή» με εστίαση στις διαδραστικές εγκαταστάσεις, στο τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιόνιου Πανεπιστήμιου, στο οποίο του δόθηκε η πρώτη υποτροφία του ΠΜΣ. Στο ενεργητικό του καταγράφονται μια μόνιμη εικαστική παρέμβαση σε δημόσιο χώρο «Με αφορμή το καμένο πιάνο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας» (2015), Πέντε ατομικές εκθέσεις «Βραχεία Μνήμη» Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης (2020) «Μηχανές Ευδαιμονίας» Αλευραποθήκες, Παλαιού Φρουρίου, Κέρκυρα (2019), «διά βίας μάθηση» Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης (2017), «οbject’s origin, rejected» Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αλίμου, Αθήνα (2017) και «μηtρική Γλώςσα» Γκαλερί χώρος 18, Θεσσαλονίκη (2014), καθώς και πάνω από πενήντα ομαδικές εκθέσεις. Το 2017 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Mediterranea 18 Young Artists Biennale “Home”, National Gallery of Tirana, Albania. Από τις αρχές του 2016 συνδιοργανώνει το site-specific project «Ακατάλληλο Μάθημα». Το διάστημα 2015-2017 δίδαξε χαρακτική στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Το 2017 στο πλαίσιο των προγραμμάτων εξειδίκευσης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας δίδαξε το καλλιτεχνικό εργαστήριο για ενήλικες με θέμα τις εναλλακτικές μεθόδους εικαστικής δημιουργίας. Το 2018 εισηγήθηκε workshops, στην Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας στο εργαστήριο του Καθηγητή Χάρη Κοντοσφύρη και στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο εργαστήριο του Καθηγητή Γιώργου Τσακίρη. Από το 2017 συνεργάζεται με την Γκαλερί Λόλα Νικολάου.

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 

Εγκαίνια έκθεσης: 28-1-2020, ώρα 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 28 Ιανουαρίου-22 Φεβρουαρίου 2020

Ωράρια: Tρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή

18.00-21.00

Τετάρτη-Σάββατο

11:00-14:00

Χώρος: Αίθουσα Αλλατίνη-Ντασώ

Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, Λεωφ. Στρατού 2Α

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«Hyperspace ή αλλιώς…» στο Studio Mαυρομιχάλη
Επόμενο άρθρο10ος Διεθνής Διαγωνισμός Διηγήματος 2020 |Εyelands
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.