Αφιερωμένες ολόψυχα στην Γυναίκα οι Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ Θεσσαλονίκης, για τις επόμενες τρεις εβδομάδες φιλοξενούν τα έργα της εικαστικού Ζωγραφιάς Ποπώλη.
Υπό τον τίτλο «Γυναίκα με λένε» η δημιουργός αφηγείται, ανιχνεύει, αποτυπώνει και αποκαλύπτει τα μυστικά της κάθε ημέρας, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ενοράσεις και τις εσωτερικές δονήσεις σε ένα οδοιπορικό της γυναικείας ψυχής και του πνεύματος. Θηλυκές μορφές κυριαρχούν άλλοτε σε μια έκρηξη χρώματος και άλλες φορές πάλι σε μια ασπρόμαυρη έκφραση της δικής τους προσωπικής αλήθειας.
Συνοδοιπόρος σε αυτή την διαδρομή η Jewelry Artist Σοφία Ζαράρη με ένα κείμενο – ωδή στη Γυναικεία Φύση:
«Γυναίκα με λένε.
Κρατώ στα χέρια μου το νήμα της Ζωής και προχωρώ. Ερωτεύομαι, παθιάζομαι, αγαπώ. Γεννώ ανθρώπους, ιδέες και πόθους. Μορφώνομαι, ψηφίζω, εργάζομαι, διεκδικώ. Μόνη μου αποφασίζω πια για τον εαυτό μου. Σε κάθε δύσκολο αγώνα με την Ψυχή και το μυαλό να επιβιώσω προσπαθώ. Γενναία να αναμετρηθώ με αυτούς που πάντοτε ‘υπό’ με ήθελαν να είμαι.
Για αδελφές μου έχω την Πίστη και την Αγάπη, την Δύναμη και την Ελπίδα. Την Ομορφιά και την Ειρήνη. Την Αρμονία, την Ποίηση, την Μουσική. Την Έμπνευση, που όταν αγγίζει τους ανθρώπους τότε μπορούν και κάνουν θαύματα. Την Υπομονή που πάντα κρατά από το χέρι την Εγκράτεια και μαζί τους την μεγαλύτερη απ’ όλες μας στην ηλικία αδελφή την Αντοχή. Την πιο τρυφερή να μην ξεχάσω, την Φροντίδα, που δίχως ποτέ της να βαρυγκωμά, κάθε φορά διάπλατα ανοίγει την αγκάλη της για να χωρέσει μέσα της αυτού του κόσμου ο αδύναμος.
Γυναίκα με λένε.
Γνωρίζω καλά πως για να αγαπηθώ χρειάζεται πρώτα εγώ να με αγαπήσω. Πως μόνο αν καταφέρω τελικά να ξεριζώσω από μέσα μου τον φόβο, θα γίνουν πραγματικότητα όσα ονειρεύτηκα να ζήσω.
Γυναίκα με λένε.
Όσοι με νοιώθουν και με αγαπούν ξέρουν καλά πως κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή που ελεύθερη ζω κι ανασαίνω, δίχως συμβάσεις και ‘πρέπε’ να κυβερνούν την ζωή μου είναι για μένα γιορτή.
Γυναίκα με λένε κι είμαι περήφανη για όλες τις μάχες που μέχρι σήμερα με αίμα έχω κερδίσει. Μα και για εκείνες ακόμη που χάθηκαν, πάλι περήφανη νοιώθω. Αρκεί που βρήκε η Ψυχή το θάρρος να παλέψει.
Γυναίκα με λένε.
Κρατώ στα χέρια μου το νήμα της Ζωής και προχωρώ.»

H Ζωγραφιά Ποπώλη γεννήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Σπούδασε στην Σχολή Καλών του Α.Π.Θ. στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών. Εργάζεται ως καθηγήτρια των καλών και εφαρμοσμένων τεχνών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Έχει διδάξει Σχέδιο και Χρώμα στην Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και έχει συμμετάσχει σαν εισηγήτρια σε σεμινάρια για εκπαιδευτικούς. Δραστηριοποιείται στον καλλιτεχνικό χώρο με σειρά ατομικών και ομαδικών εκθέσεων. Τα έργα της έχουν εκτεθεί σε πολυάριθμες εκθέσεις και ποικίλους καλλιτεχνικούς χώρους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2019 η δουλειά της στα πλαίσια του project “Yakumo Koizumi- where clouds are born”, με επιμελήτρια την Μαρία Παπατζέλου, βραβεύτηκε στο International Art Exchange Exhibition, στο Kobe της Ιαπωνίας. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

«Γυναίκα με λένε»
Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ, Καρόλου Ντηλ 33
Επιμέλεια έκθεσης :Γιάννης Αργυριάδης
Κείμενο: Σοφία Ζαράρη
Διάρκεια έκθεσης: 08/03/2021 – 28/03/2021
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο“Θα πέσει η νύχτα”: Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για το Ολοκαύτωμα
Επόμενο άρθροΧαρταετός, Νίκη Μισαηλίδου
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.