Η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΝΕ

19 & 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

ΩΡΑ 21:00

ΑΡΧΑΙΑ ΑΒΔΗΡΑ

Η συνθετική ιδέα της μουσικής παράστασης αφορά έναν αμανέ δομημένο πάνω σε έναν διαδραστικό αυτοσχεδιασμό ο οποίος συνδέεται με την ελληνική ποίηση της γενιάς του 30. Η μουσική θα κινηθεί τόσο στο πλαίσιο του ιστορικού/παραδοσιακού αμανέ όσο και πέραν αυτού, ανοίγοντας χώρο και σε πιο σύγχρονους και ελεύθερους μουσικούς πειραματισμούς. Στόχος είναι να υπογραμμιστεί το γεγονός ότι δεν πρόκειται για μουσειακή μουσική παράδοση αλλά για μια εν δυνάμει ζωντανή φόρμα, που μπορεί να λειτουργεί στο παρόν ακόμα και έξω από το πλαίσιο της ιστορικής της ακμής. Αντίστοιχα, σε επίπεδο στιχουργικού περιεχομένου θα τηρηθεί επίσης η φόρμα του αμανέ, αλλά, στη θέση της λαϊκής ανώνυμης ποίησης, θα χρησιμοποιηθούν αποσπάσματα από τη λεγόμενη λόγια/«έντεχνη» ποίηση της εποχής.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Όπως γίνεται φανερό από τη σχετική δισκογραφία, αλλά και από το πλήθος των αναφορών που υπάρχουν σε αυτόν, ο αμανές σφραγίζει με την παρουσία του τη μουσική της Σμύρνης πριν τη μικρασιατική καταστροφή. Μετά το 1922, στο πλαίσιο του κεμαλικού προγράμματος εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας, το είδος του αμανέ απαγορεύεται. Ωστόσο, μέσω των Μικρασιατών προσφύγων μεταφέρεται στον ελλαδικό χώρο, όπου συνεχίζει να αναπτύσσεται περίπου για μια δεκαετία, δεχόμενος και άλλες επιρροές.

Ο αμανές αποτελείται από ένα δίστιχο με θεματολογία που περιλαμβάνει τον ανεκπλήρωτο έρωτα, τον χωρισμό, την αρρώστια και τον θάνατο. Ο άρρητος προσωπικός αλλά και κοινωνικός πόνος αποκτά φωνή μέσω του περίτεχνου αμάν – ο πόνος παίρνει σχήμα, εκφράζεται στον κόσμο ως αντικείμενο, γίνεται αναγνωρίσιμος και περατός. Ως έκφραση του πόνου, ο αμανές στοχεύει στο να εκτονώσει ένα κατακλυσμιαίο ψυχικό φορτίο και να θεραπεύσει τόσο τον ίδιο τον τραγουδιστή όσο και τους κοινωνούς της μουσικής τελετής, που συχνά συμπάσχουν έχοντας διαπιστώσει την κοινή τους μοίρα, την κοινό-τοπία του πόνου.

Η θεατρική performance που θα συνοδεύει τη μουσική παράσταση θα προσπαθήσει να μας κάνει όλους κοινωνούς ενός βαθύτερου υπαρξιακού αιτήματος, με έναν τρόπο που φιλοδοξεί να είναι θεραπευτικός. Το σώμα θα ξεκινήσει να πλανάται κενό και άδειο έως ότου η μουσική το ενεργοποιήσει σιγά-σιγά ώστε «να καταφέρει να βρει την ψυχή του», να ζωντανέψει λυτρωτικά, να αποκτήσει κι εκείνο φωνή. Άλλωστε, σύμφωνα με την ανάγνωσή μας, το σχήμα του ξεριζωμού της ψυχής μας από το σώμα και η εκ νέου αναζήτηση του σώματος ως χωρικής πατρίδας αποτελεί –συγχρόνως– μια αλληγορική πράξη για το ίδιο το τραύμα του ξεριζωμού των προσφύγων και τη δύσκολη ένταξή τους στον ελλαδικό χώρο.

Η παραγωγή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος 2022, του θεσμού “Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός” του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. 

Αναλυτικές πληροφορίες και προκρατήσεις θέσεων στο digitalculture.gov.gr   

*Με την υποστήριξη του Δήμου Αβδήρων*

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 60’

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Ιδέα – Σύνθεση: Ευγένιος Βούλγαρης

Στιχουργική επιλογή: Ευγένιος Βούλγαρης – Βασίλης Βανταράκης 

 

Μουσικοί:

Σαβίνα Γιαννάτου (Τραγούδι – Κίνηση)

Ευγένιος Βούλγαρης (Yayli Tanbur Ούτι Φωνή)

Χάρης Λαμπράκης (Ney)

Ουρανία Λαμπροπούλου (Σαντούρι)

Ανδρέας Λινός (Viola Da Gamba)

 

Ηχογραφημένη απαγγελία:

Σοφία Χιλλ, Στέλιος Σοφός

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Ασπασία Λυκουργιώτη

 

Παραγωγή: Creativa – Σόνια Χαραλαμπίδου

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΜεγάλο Γράμμα, Τίτος Πατρίκιος
Επόμενο άρθροNoubliez Jamais / Joe Cocker
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.