ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη

  1. t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com

http://lolanikolaougallery.blogspot.gr

Δελτίο τύπου

Apostolos Palavrakis

multiples,  part I_1994 – 2004

05.03 – 04.04.2020

 

Εγκαίνια Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020, 19.00 – 22.00

Στην έκθεση multiples part I, 1994 – 2004 του Απόστολου Παλαβράκη που ζει για περισσότερο από τρεις δεκαετίες στη Γερμανία, παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο συνολό τους οι λιθογραφίες, οι χαλκογραφίες και τα αντικείμενα (Οbjects) με μέταλλο και νέον που δημιούργησε ο καλλιτέχνης από το 1994 μέχρι το 2004. Τα έργα αυτά  αποτελούν την πρώτη ενότητα των multiples που άρχισαν να δημιουργούνται από το 1994 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Στη δεκαετία των 80’s η έννοια του «πολλαπλού» στην Ελλάδα είχε υποβαθμιστεί σε σημαντικό βαθμό. Οι Οffset εκτυπώσεις με φωτογραφική διαδικασία κάποιων έργων που δεν είχαν δημιουργηθεί αρχικά με σκοπό να αναπαραχθούν, υπογράφονταν από τον εκάστοτε καλλιτέχνη και κυκλοφορούσαν ως αυθεντικά χαρακτικά έργα. Φυσικά, ουδεμία σχέση είχαν με τις όντως αυθεντικές λιθογραφίες, χαλκογραφίες ή μεταξοτυπίες όπου ο καλλιτέχνης δημιουργεί το έργο απευθείας πάνω στο μέσο (η πέτρα, ο χαλκός, το τελάρο με τη γάζα) της επιλογής του.

Όπως ο διεθνώς καταξιωμένος καλλιτέχνης και επιμελητής εξηγεί:

Η πρώτη ουσιαστική επαφή μου με τα multiples και την ιδέα που ενυπάρχει σε αυτά, δηλαδή τη δυνατότητα επικοινωνίας του καλλιτέχνη με ένα ευρύτερο κοινό, μέσω του έργου τέχνης που δημιουργείται και παράγεται από τον ίδιο σε μεγάλο -όχι πάντα απαραίτητα- αριθμό αντιτύπων και εν δυνάμει μπορεί να αποκτηθεί από ένα μεγαλύτερο κύκλο ανθρώπων, ήταν περίπου το 1982.

Βλέποντας τότε τη συλλογή Feelisch, η οποία εστιάζει ως επί το πλείστον στα multiples των fluxus καλλιτεχνών της δεκαετίας του ‘60 και ειδικά σε εκείνα του Joseph Beuys, κατάλαβα γρήγορα τη δυναμική του μέσου αυτού.

Τα multiples λειτουργούν σαν «όχημα / μέσο» που «μεταφέρει» κάποιο είδος πληροφοριών ή και ιδεών. Οι άνθρωποι που έχουν στην κατοχή τους ένα multiple συνεχίζουν να ενδιαφέρονται κατά κάποιον τρόπο για τη μήτρα, την αφετηρία από την οποία ξεκίνησε ένα έργο την πορεία του. Ταυτόχρονα παρακολουθούν πώς εξελίσσεται ο καλλιτέχνης, παραμένουν σε επαφή με αυτόν.

Ενδεικτικά, ο Joseph Beuys αναφέρει ότι «είναι ένα στήριγμα, ένα είδος βοήθειας για τη μνήμη στην περίπτωση που στο μέλλον έλθει κάτι άλλο».

Και τι άλλο οφείλει να «κουβαλάει» η τέχνη παρά την υπενθύμιση μιας αυθεντικής μνήμης;

 

 

ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΚάθετος Έρωτας |Νίκος Λυγερός
Επόμενο άρθροTo Τραγούδι της Ημέρας
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.