ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2019

 

Ο Ουρανός Κατακόκκινος

της Λούλας Αναγνωστάκη

 

Από Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019

για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

στο FAUST Bar – Theatre – Arts

Σκηνοθεσία – ερμηνεία: Σοφία Παπουτσόγλου

Εγώ ξεχωρίζω δεν είμαι μέσος όρος. Εγώ κάνω τη δική μου επανάσταση.

 

Ο Ουρανός Κατακόκκινος ο συγκλονιστικός μονόλογος της Λούλας Αναγνωστάκη που παρουσιάστηκε με επιτυχία στο θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Σοφίας Παπουτσόγλου συνεχίζει τις παραστάσεις του από Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019 στις 21:00 στο FAUST Bar Theatre Arts.

Είκοσι χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα στο Εθνικό Θέατρο (1998) σε σκηνοθεσία Βίκτωρος Αρδίττη, ο Ουρανός Κατακόκκινος επανέρχεται στο προσκήνιο υπό τη σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Παπουτσόγλου, που υποδύεται τη Σοφία Αποστόλου, μία γυναίκα αποφασισμένη να συνεχίσει τη δική της επανάσταση, άνευ ορίων και άνευ όρων.

Η παράσταση υπό αυτή τη μορφή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο 2ο Φεστιβάλ Θεατρικού μονολόγου τον Οκτώβριο 2018, στον Πολυχώρο ΕύΠολις Θέατρο στο Ν. Κόσμο, λαμβάνοντας τον 3ο έπαινο.  Ακολούθησαν τέσσερις ακόμα  παραστάσεις στο ίδιο θέατρο και μια παρουσίαση τον Απρίλιο του 2019 στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Γυναικείων Φυλακών ΙΙ Κορυδαλλού.

Πρωταγωνιστής πάντοτε ο Άλλος, αυτός που βρίσκεται και δεν βρίσκεται ανάμεσα μας. Πρόσωπα που ακροβατούν ευάλωτα ανάμεσα στην απουσία και στην παρουσία. Οι ηττημένοι του εμφυλίου, οι κυνηγημένοι και οι απόκληροι του μετεμφυλιακού κράτους, οι παράνομοι, οι νέοι που ονειρεύονται να βρεθούν μακριά μα πάντοτε μένουν σε ένα παρόν εγκλωβισμένο.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Η Αναγνωστάκη, αφήνει την ηρωίδα της να μιλήσει με σαρκαστικό χιούμορ για τις ωραίες και λίγο επικίνδυνες μέρες, τα όνειρα που γκρεμίζονται μαζί με τις αξίες και τις ιδεολογίες, που διαψεύδονται και να σταθεί στο ύψος της χωρίς να αναζητά την συμπάθεια μας. Αντίθετα νιώθει περήφανη για τον άσχημο και ηλίθιο γιο, που επισκέπτεται στις φυλακές. Πρόκειται για μια πινακοθήκη ανθρώπων με αξιοπρέπεια, που το παρελθόν τους αποτελεί αναπόδραστο κομμάτι του παρόντος τους και τους έχει κάνει αυτό, που είναι σήμερα. Και συχνά αυτό το κάποτε είναι πολύ πιο ισχυρό. 

 

Η υπόθεση του έργου:

Η Σοφία Αποστόλου, γόνος μιας αστικής οικογένειας, καθηγήτρια γαλλικής στο Δημόσιο με ανώτερες σπουδές στη Φιλολογία, κάτοχος επίσης της αγγλικής και της ρωσικής, χήρα ενός ωραίου άντρα,  αλλά κομμουνιστή, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού, ζει πια απέναντι από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου είναι έγκλειστος ο άσχημος και αφελής γιος της.

Ένας μονόλογος με τις σκέψεις μιας  γυναίκας για τη ζωή, τις ελπίδες και τα όνειρα που διαψεύδονται μαζί με τις αξίες και τις ιδεολογίες της, με την ίδια να μπλέκεται μαζί με το παιδί της σε περίεργες «μπίζνες» εμπορίου κοριτσιών από χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

 

Έγραψαν για εμάς:

«Ένα από τα διαχρονικά κείμενα της Λούλας Αναγνωστάκη βρήκε την ιδανική ερμηνεύτρια σε μια πανέμορφη και ικανότατη νεαρή που δεν μπήκε στον κόπο να υποδυθεί την κουρασμένη γραία με εξωτερικά τεχνάσματα κι οπτικές απάτες. Η Σοφία Παπουτσόγλου είναι κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο κι αξίζει ένα βραβείο ερμηνείας…», Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής, θεατρολόγος, κριτικός – grafei.wordpress.com

 

«Η Σοφία Παπουτσόγλου έλαμπε στην σκηνή, παρότι έπαιζε καταπληκτικά τη διαλυμένη γυναίκα…», Νάσος Κονίτσας – noisy.gr

 

«Η Σοφία Παπουτσόγλου, ερμηνεύει αφοπλιστικά, μέσα σε λιτό, φτωχικό σκηνικό, ανακατεμένο, όπως η ζωή της ηρωίδας της», Ζωή Τόλη – enetpress.gr

 

«Η ηθοποιός Σοφία Παπουτσόγλου, σε ένα μινιμαλιστικό σκηνικό, που μαρτυράει την εγκατάλειψη, της ηρωίδας, καταφέρνει, χωρίς πρόσθετους βερμπαλισμούς και συναισθηματικές μανιέρες, να αποδώσει έναν δύσκολο ρόλο. Μια γυναίκα που συγκρούεται στον ρόλο του θύματος, αλλά και του θύτη. Με πείσμα, ξερνάει, την ασχήμια της ζωής της στα πρόσωπα, εκείνων που συμβιβάστηκαν. Δυνατό συναίσθημα, ωραίες ενεργές παύσεις και πολύ καλή επικοινωνία με την πλατεία. Η παράσταση ξεκινάει με μια προβολή. Μέσα από γαλλικούς ήχους, βλέπουμε την συγγραφέα, Λούλα Αναγνωστάκη και τον κατακόκκινο ουρανό της…», Ειρήνη Δρίβα – tetragwno.gr

 

 

Η ταυτότητα της παράστασης:

 

Ο Ουρανός Κατακόκκινος

της Λούλας Αναγνωστάκη

Μονόλογος

Διάρκεια: 50 λεπτά

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Σοφία Παπουτσόγλου

Φωτογραφίες παράστασης: Ράνια Παπαδοπούλου

Επικοινωνία/Δημόσιες σχέσεις: Ράνια Παπαδοπούλου

 

Ευχαριστούμε θερμά τον Θανάση Χειμωνά για την εμπιστοσύνη, που μας έδειξε.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Κάθε Πέμπτη στις 21:00, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Πρεμιέρα: Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019

FAUST Bar Theatre Arts

Αθηναΐδος 12 & Καλαμιώτου 11

Τηλ. 2103234095

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο“Η Αφρική μέσα από τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία»
Επόμενο άρθροΤο Ποίημα του κανενός |Νάνος Βαλαωρίτης
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…