Ενθύμηση

 

Ιδιωτική υπόθεση, αποκλειστικά

δεν ξεχνάω εύκολα

θέλω να θυμάμαι και την παραμικρή λεπτομέρεια

της μιας και μοναδικής συνάντησής μας

το βλέμμα σου, το κάπως αδιάφορο

τις λέξεις, να βγαίνουν μία-μία από το ελαφρά ειρωνικό σου στόμα

το άγγιγμά σου, το απαλό και αγρίο συγχρόνως

και κυρίως το άΡωμά σου

που φανέρωνε ολοκάθαρα

την απόλυτη ματαιοδοξία σου.

 

***

 

Φωνή

 

Φωνή ξεχασμένη σαν

απ’ τα βάθη των αιώνων,

ήρθες να μου θυμίσεις

τ’ αγριοκΈρασα και τις μυρτιές.

Μου ‘ φερες ψιθύρους και φιλιά

κι ένα χάδι απαλό στο μάγουλό μου.

Φωνή γλυκιά και λάγνα

της νίκης και της ήττας.

Κάθε που έρχεσαι

φωτιά και καλοκαίρι

κάθε που χάνεσαι

χειμώνας και βροχή.

 

***

 

Σε σένα

 

Πως ονομάζεις την κρυψώνα σου;

Αδιαφορία;

Θυμό;

Αμφιβολία;

Απογοήτευση;

Φόβο;

Βγες! Δεν σε ψάχνω

μόνο αν θέλεις εσύ

θα έρθω να σε συναντήσω.

 

Μαζί σου ψυχανΕμίστηκα

ότι μπορώ να ζήσω κάποιο όνειρο,

το απόλυτο έρωτα,

το αγαπώ και αγαπιέμαι.

 

Αν δεν το κατάλαβες, κρύψου

αυτό που ζητάω

δεν μπορεί να είναι

τίποτα λιγότερο

από… τα πάντα.

 

***

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΣυζητήσεις, Erich Fried
Επόμενο άρθροΌταν τα βράδια…, Mανόλης Αναγνωστάκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.