“Το Αγρίμι” στο Θέατρο Αλκμήνη από 16 Οκτωβρίου

ΤΟ ΑΓΡΙΜΙ – ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ

Θέατρο Αλκμήνη

από 16 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο στις 19:00
Η Μαρίκα Κοτοπούλη, η μεγάλη ιέρεια του θεάτρου, η παθιασμένη, η ασυμβίβαστη, η ελεύθερη γυναίκα, το γεννημένο «αγοροκόριτσο», το ΑΓΡΙΜΙ, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη και τα λέει όλα έξω από τα δόντια. Μιλάει για τον μεγάλο και παθιασμένο της έρωτα με το Ίωνα Δραγούμη, τις αδυναμίες της, τα πάθη της, αυτοσαρκάζεται, καταριέται, βρίζει, πάσχει.

Πιστός της συνεργάτης ο Μητσάκος, (Δημήτρης Μυράτ) που δεν την αφήνει από το μάτι του παρά τα δώδεκα, μόλις, χρόνια του. Η Μαρίκα μένει…. γυμνή μπροστά στον ταραχώδη, αταίριαστο, ερωτά της για τον αριστοκράτη Ίωνα Δραγούμη. Εξαρτημένη για χρόνια από εκείνον και τη μορφίνη, αφήνεται σε μια παραζάλη από όργια και ουσίες, για να σωθεί από μια κοινωνία που την αμφισβητεί, αλλά κυρίως για να δραπετεύσει από τον εαυτό της.

Το καλοκαίρι του 1920, σε ηλικία 33 χρόνων περιμένει για είκοσι τρεις μέρες στο καμαρίνι της τον Ίωνα Δραγούμη. Όταν αυτός δεν έρχεται τον ψάχνει στο κοινό, κρατάει κενή τη θέση του στο κέντρο της πλατείας, αλλά και τη διπλανή για …το καπέλο του. Η άδεια θέση, για είκοσι τρεις ολόκληρες μέρες, την φτάνει στο σημείο να ξεπερνάει ακόμα περισσότερο τα όρια της. Παίζει τους ρόλους της με απίστευτη δύναμη, σαν θηρίο στο κλουβί που σπάει τις σιδεριές του κατεστημένου και ελευθερώνεται. Και όταν, σε μία παράσταση, διακρίνει ανάμεσα στους θεατές την Πηνελόπη Δέλτα, την αντίζηλη, αρπάζει την ευκαιρία να την αντιμετωπίσει όπως ανέκαθεν το λαχταρούσε η ψυχή της και την αναγκάζει να αποχωρήσει ντροπιασμένη από την αίθουσα.

Όταν έμαθε για το θάνατο του αγαπημένου της Ίωνα – 23 μέρες της το κρατούσαν κρυφό – γαντζωμένη στο σανίδι του θεάτρου ουρλιάζει «Μήτσο την αλήθεια, όταν παίζω στην Ορέστεια βγάζω τέτοιο σπαραγμό….;» Αυτή είναι η θεατρίνα. Της απομένει ακόμα μια «παράσταση».Το Αγρίμι, η Μαρίκα Κοτοπούλη, αψηφά τα προσχήματα και μας …ανοίγει τα μάτια! Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την πορεία της στα άγνωστα μονοπάτια της ζωής…. Όμως, κάπου ανάμεσα στο κοινό, που δεν την αφήνει από τα μάτια του, βρίσκεται ένας άντρας για να ακουμπήσει πάνω του τη μοναξιά της. Ο Γιώργος Χέλμης, ο επίσημος εραστής όλων αυτών των χρόνων. Τον προειδοποιεί πως καίει σαν φλόγα και ξεκαρδίζεται στα γέλια… Το γέλιο είναι ό,τι απόμεινε μέσα στις στάχτες!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Δήμητρα Παπαδήμα
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Παπαδήμα – Γιάννης Μποσταντζόγλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Οικονόμου
Μουσική επένδυση: Χρήστος Στεργίου
Φωτογράφος: Κωνσταντίνος Σκούρτης
Ερμηνεύει η Δήμητρα Παπαδήμα – Μαζί της ο Γιάννης Μποσταντζόγλου

Θέατρο Αλκμήνη από 16 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο στις 19:00
Διάρκεια:80 Λεπτά
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 12€ (ειδικές τιμές για γκρουπ)
Προπώληση: 10€ viva.gr
https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/to-agrimi-marika-kotopouli/
Παραγωγή: Dominus Productions
Επικοινωνία: 6949847004
dominus.contact2@gmail.com

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΜε την πρώτη σταγόνα της βροχής, Oδυσσέας Ελύτης
Επόμενο άρθροΈνα κόκκινο, κατακόκκινο ρόδο |Ρόμπερτ Μπερνς
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.