Χρόνια τώρα στον ίδιο μονότονο

σκοπό

χωρίς ρυθμό ,χωρίς πνοή ,χωρίς

ζωή…

Λείπει η αλήθεια που γαληνεύει

τα όνειρα

λείπει το όνειρο που αποζητά

η σκονισμένη μας ψυχή…

Ατέρμονη προσπάθεια σε λάθος μονοπάτια

στα μονοπάτια που ασέλγησαν

τα πρέπει.

Ο άνεμος πήρε τις στάχτες τους

τις σκόρπισε

τις σκέπασε με πέπλο σιωπής

πικρό…

το όνειρο φεύγει όπως το νερό

ξεφεύγει μέσα από το κάθε τι.

Σιωπές σταλάζουν από παντού

φέρνουν τον ήχο τους,

ακούς τη ματωμένη χροιά τα

κρύα βράδια

κουβαλούν κρυφούς πόθους

μέσα στο ασκό της λογικής,

κρυφούς πόθους που χάθηκαν

στις διαδρομές του όχλου.

Σιωπές αγγίγματα της νύχτας

που χάθηκαν σε όνειρα

ανεξήγητα

αποζητώντας την αληθινή ζωή

στους άγονους δρόμους της

ψυχής μας…

Δρόμοι που καλύφθηκαν από

πέτρα,αίμα και λόγχη…

Στους άγονους δρόμους της

ψυχής σου

άσε τις σιωπές να ανθίσουν…

Ευχήσου…!


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Επόμενο άρθροΑπέραντη, Pablo Neruda
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.