ας γράψουμε, λοιπόν, λογάκια για μια ζωή όπως τη θελήσαμε τα δυο μας..εσύ, δηλαδή, πάντα ήθελες να πίνουμε κρασάκι και να μιλούμε αστεία γιατί είσαι τρεχούμενο νερό.. εγώ, βεβαίως, ήμουν παρουσία φθινοπωρινή και από νερό συμπαθούσα τη βροχή! θυμάμαι να κρατώ σημειώσεις και μια συλλογή από μολύβια.. θυμάμαι, ακόμη, να διηγείσαι ιστορίες και δυο μάτια που λάμπουν.. αυτό, δηλαδή, που μου ‘ταν αναγκαίο ήταν το ασταμάτητο φως (σου) και θαρρώ – και ελπίζω και δεν ξέρω αν όχι, τι; – πως σου ‘πρεπε μια γυναίκα που δε φοβάται (πολύ) τα σκοτάδια. ας γράψουμε, όμως, για κείνο που θελήσαμε.. ας γράψουμε για κείνα που τα επιθύμησες κόκκινα και κείνα τ’ άλλα που ‘ντυνα μπλε, καθότι αγοροκόριτσο και επαναστάτης.. ας γράψουμε για τον άντρα που έμαθε να μιλάει και να γράφει για να αγαπηθεί ξανά και ξανά και ξανά!

 

Γράφει η Μελπομένη Τ. Λαζαρίδου.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.