Είμαστε έρμαια της σκέψης μας πολλοί άνθρωποι. Κρατιόμαστε από αόρατες κλωστές του νου μας που ευλαβικά παίζουν μια παράσταση πόνου. Σα να πονάμε για να λυτρωθούμε. Τα πιο όμορφα συμβάντα της ζωής μας τα αγνοούμε επιδεικτικά. Μονάχα στ’ άσχημα δίνουμε αξία σε μια σαδιστική ανάγκη μας.

Προχωράμε για να ματώσουμε. Και αντλούμε δύναμη από την επιμονή μας να μείνουμε σε αυτό το μονοπάτι. Γουστάρουμε να δίνουμε πάτημα στα προβλήματα που φτιάχνουμε. Και θέλουμε κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Να ουρλιάζουν οι σκιές μας, να σφαδάζουν τα κορμιά μας, να τινάζονται τα μυαλά μας.

Ο κόσμος γύρω μας πρέπει να πονά κι αυτός, να καταλαβαίνει πως ο πόνος είναι βίωμα όλων μας, καθημερινή ανάγκη. Να πονάνε κι αυτοί να μάθουν τι είναι το τέλος της ζωή μας: ένα πόνος που αποζητάμε.

Στρέφουμε τη ζωή μας στα μικρά της προβλήματα. Είμαστε αναξιοπρεπείς προς τον εαυτό μας. Κοιτάμε τους καθρέφτες μας και κλαίμε. Δε γίναμε αυτοί που θέλαμε. Μείναμε σκοτεινές πλατείες χωρίς περαστικούς. Μείναμε εκεί, να πονάμε και να μένουμε μόνοι, κλειστοί. Στις σκέψεις μας στριμωγμένοι στερηθήκαμε ομορφιές και χάδια.

Η μοναξιά μας μας συντηρεί. Ενισχύει την πίστη μας στο δόγμα του πόνου. Μας αφήνει ήρεμους, κλαμένους, ανάξιους ν’ αγαπηθούμε. Και ζούμε χωρίς να προσπαθούμε. Θαρρούμε μάλλον πως θα είμαστε οι τραγικοί του αύριο.


 

Γράφει η Ζωή Αμοιρίδου.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΕκείνο που δε γίνεται |Οδυσσέας Ελύτης
Επόμενο άρθροTo Tραγούδι της Ημέρας
Γεννήθηκε το 1999 στην Κέρκυρα, όπου και μεγάλωσε, ενώ από το 2017 μένει στη Θεσσαλονίκη όπου σπουδάζει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Θέλει να γίνει ιστορικός τέχνης γιατί η τέχνη τη συγκινεί όσο τίποτα. Συμμετέχει εθελοντικά στο φεστιβάλ κινηματογράφου, στην ArtThessaloniki και στο OpenHouse. Τριγυρνά σε μουσεία και γκαλερί. Αγαπά τη φωτογραφία, τον κινηματογράφο ,τη λογοτεχνία και όποτε της έρθει γράφει και κανένα ποίημα. Της αρέσουν τα ταξίδια, οι βόλτες με φίλους, οι καφέδες σε τζαζ ρυθμούς και τα κρασιά με υπόκρουση Μάλαμα. Θέλει να συζητά, να γνωρίζει ανθρώπους που θαυμάζει, να κερδίζει γνώσεις. Κλαίει, όσο γελά. Πάρα πολύ. Η στήλη της VitArt, είναι η προσπάθεια της να μιλήσει περί Τέχνης, για τα περί της Ζωής. Κάποτε σε πεζό λόγο, κάποτε σε ποιητικό.