Τώρα να μ’ αφήνατε ήσυχον

τώρα συνηθίστε χωρίς εμένα.

 

Τώρα θα κλείσω τα μάτια μου.

 

Και μόνο θέλω πέντε πράγματα

πέντε ρίζες που ξεχωρίζω.

 

H μια είναι ο έρωτας δίχως τέλος.

 

Τo δεύτερο είναι να κοιτάζω το φθινόπωρο.

Δεν μπορώ αν δεν πετάνε

και δεν ξαναγυρνάνε τα φύλλα στη γη.

 

Το τρίτο είναι ο βαρύς χειμώνας

η βροχή που αγάπησα, το χάδι

της φωτιάς μέσ’ τ άγριο κρύο.

 

Τέταρτο έρχεται το καλοκαίρι

στρογγυλό σαν καρπούζι.

 

Το πέμπτο πράμα είναι τα μάτια σου.

Ματίλντε μου, πολυαγαπημένη.

Δε θέλω να κοιμάμαι χωρίς τα μάτια σου,

δε θέλω να είμαι, αν εσύ δε με βλέπεις:

εγώ αλλάζω άνοιξη

μόνο γιατί με κοιτάς εσύ.

 

Φίλοι, αυτά είναι τα όσα θέλω.

σχεδόν τίποτα και σχεδόν όλα.

 

Τώρα, αν θέλετε, πηγαίνετε.

 

Έχω ζήσει τόσο που κάποια μέρα

θα πρέπει αναγκαστικά να με ξεχάσετε,

σβήνοντάς με από τον πίνακα:

η καρδιά μου υπήρξε ατέρμονη.

 

Όμως, επειδή ζητάω σιωπή,

μη νομίσετε πως θα πεθάνω:

μου συμβαίνει εντελώς το αντίθετο:

συμβαίνει πως πρόκειται να βιωθώ.

 

Συμβαίνει πως είμαι και ότι συνεχίζω.

 

Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί μέσα μου

θα βλαστήσουν δημητριακά,

πρώτα οι σπόροι που σκίζουνε

το χώμα για να δούνε το φως.

Όμως η μάνα γη είναι σκοτεινή:

κι’ από μέσα μου είμαι σκοτεινός:

είμαι σαν πηγάδι που μέσα στα νερά του

αφήνει τ’ αστέρια της η νύχτα

και συνεχίζει στον κάμπο μοναχή.

 

Και επειδή έζησα τόσο,

θέλω να ζήσω άλλο τόσο.

 

Ποτέ δεν ένιωσα έτσι ηχηρός,

ποτέ δεν είχα τόσα φιλιά.

 

Τώρα, όπως πάντα, είναι νωρίς.

Πετάει το φως με τις μέλισσές του.

 

Αφήστε με μόνο μου με την ημέρα.

Ζητάω την άδεια να γεννηθώ.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο“9.25” από την ομάδα χορού και ακροβασίας «Κι όμΩς κινείται» στο Θέατρο Ροές
Επόμενο άρθρο“Sic Transit Gloria Artist” Ατομική έκθεση του Κωνσταντίνου Πάτσιου στην Gallery ΑΛΜΑ
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.