Αρχική Δημιουργοί Δημοσιεύσεις από Αλεξία Κατσαβού

Αλεξία Κατσαβού

3418 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ 0 ΣΧΟΛΙΑ
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.

Η κόρη της θάλασσας, Νίκος Καρύδης

Ψάχνω μες σε κλειδωμένα συρτάρια, ψάχνω μέσα σε ξεχασμένες κασέλες, ψάχνω μέσα στα μάτια μου, σαν μοναξιά ψηλού βουνού, σαν ρίζα εκατόχρονου δέντρου, σαν αγέρας παλιός, πελαγίσιος, ο καιρός που...

Δεν έχω σταματήσει να σε σκέφτομαι, Charles Bukowski

Θα ήθελα να σου το πω.. Θα ήθελα να σου το γράψω.. Ότι μου λείπεις.. Ότι σε σκέφτομαι.. Αλλά δεν σε ψάχνω.. Δεν σου γράφω καν.. Δεν ξέρω πως είσαι.. Και...
kariotakis_kwnstantinos

Αγάπη, Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα. Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι. Πώς μ’ έσεισε...

|Σενέκας

Όταν σκέφτεσαι πόσοι είναι καλύτερα από εσένα, να συλλογίζεσαι και πόσοι είναι χειρότερα από εσένα.  
anagnostakis_manolis

ΥΓ., Μανόλης Αναγνωστάκης

Την αγάπησε γιατί έπρεπε κάποτε ν' αγαπήσει. * Έρωτας : όσο υπάρχουν το άγνωστο και οι αυταπάτες. * Δε θέλω να γνωρίζω πάρα πολύ τους ανθρώπους. * Όλοι κάποτε νέοι. * Ήθελε...

|Τίτος Πατρίκιος

Λοιπόν δοκίμασα και την εκδίκηση. Πάλι εγώ ήμουν ο χαμένος.  
Pablo_Neruda

Farewell, Pablo Neruda

Μέσ’ από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο, ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει. Απ’ τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει θα ‘πρεπε...

|T. S. Eliot

Είπα στην ψυχή μου, στάσου ακίνητη και περίμενε χωρίς ελπίδα Γιατί η ελπίδα μπορεί να είναι ελπίδα για κάτι που είναι λάθος.  

Τριαντάφυλλα στο Παράθυρο, Ανδρέας Εμπειρίκος

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους Σκοπός της ζωής μας είναι...

Προσμονή, Ναπολέων Λαπαθιώτης

Τις βαριές τις ώρες που είμαι μόνος και δεν είναι γύρω μου κανείς, που δεν είμαι, παρά μόνο πόνος, –περιμένω, Μάνα, να φανείς!   Κι όπως ήξερα όλες σου...