Αλεξία Κατσαβού
Ελιγμός, Οδυσσέας Ελύτης
Στα μαβιά κρόσσια της οδύνης
Στʹ αγάλματα της αγωνίας
Στις υγρές σιωπές
Υπάρχει ένα πρόσωπο
Τόσο πολύ βγαλμένο από τα δάκρυα…
Η θητεία του καλοκαιριού
Στα πεύκα και στα κύματα
Ένας...
Τρία ποιήματα της Μίνας Πατρινού
Ι
Με πέντε λέξεις
θα κόψω τον ασβεστωμένο τοίχο,
ομφαλός
πορφύρες
σεντεφένια
αγριοπούλια
ίριδα
ό,τι πέτρωσε να βγει
στον αέρα τον ζεστό
και να ρουφήξει τη νύχτα
σαν να 'ναι βυσσινάδα.
Λεπτολόγο το φεγγάρι
κεντά μ' ασημόχρωμα
τις...
Aγαπώ Άρα Κινδυνεύω, Μάρκος Μέσκος
Aγαπώ άρα κινδυνεύω
γιατί βαδίζω μέσα στην καρδιά μου
και νά το μεσημέρι βόδι κουρασμένο
αμίλητο νερό μορφή του κόσμου μαλαματένια
στο δέντρο απάνω το πουλί τσιούρ-τσιούρ απομεσήμερο
και...
O χαμένος καιρός δε χάνεται, Γιάννης Αγγελάκας
Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας
Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε...
Μικρές Βελτιώσεις, Κική Δημουλά
Ν’ αγκαλιάσω θέλω.
Όχι, δεν εννοώ αυτό που υπαινίσσεται
το θέλω.
Αντίθετα, δε θέλω
να έχει αυτή η κίνηση
κανένα περιεχόμενο
ελεύθερη να είναι αδέσμευτη.
σε κανένα αίσθημα να μην έχει
καμιάν...
Ἡ ἔναστρη φωτεινότητα, Νίκος Καρούζος
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἰσόρμησε πιὰ στὴν ἀπώτερη θλίψη
μὲ δίχως ἔστω ἕνα τριαντάφυλλο
μ᾿ ἐκεῖνα τ᾿ ἀκατέργαστα στὴν ὤχρα μεινεσμένα μάτια
στὸ μισοσκέπαστο ἐρημόκκλησο σέρνοντας
τὴ μεγάλη ἀνάπηρη...
Η Θάλασσα, Pablo Neruda
Έχω ανάγκη τη θάλασσα γιατί με διδάσκει:
δεν ξέρω αν μου δίνει μουσική η συνείδηση:
Δεν γνωρίζω αν είναι κύμα μονάχα ή πλάσμα βαθύ
η μονάχα βραχνή...
Kι αυτή η μοναξιά σε αναστολή, Ernesto García López
Kι
αυτή η μοναξιά
σε αναστολή
μικρή
ζωηρότατη
διαψεύδει αϋπνίες
η μόνη που μπορεί να με βαστήξει
πάνω σ´ αυτή τη στιγμή από λάσπη
όποιος διασχίζει τη νύχτα φέρει ένα κομμάτι
του κόσμου
η...
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο ποιητής Fernando Pessoa
Ακόμη κι η απουσία της είναι κάτι που
είναι μαζί μου.
Κι εγώ την αγαπάω τόσο που δεν ξέρω
πώς να την επιθυμώ.
Σαν δεν την βλέπω, τη...
Δειλινά, Νικηφόρος Βρεττάκος
Τὰ βήματα τοῦ φθινοπώρου ἀντήχησαν
νωρίς, κι εἶπε μὲ πίκρα ἡ ἀδελφή μου:
«Ἡ νυχτερινὴ βροχὴ τὰ ρόδα μας
τὰ μάδησε, ἀδελφούλη μου, καὶ τώρα;»
Ἕνα βιβλίο ρομαντικὸ...









