Αρχική Δημιουργοί Δημοσιεύσεις από Αλεξία Κατσαβού

Αλεξία Κατσαβού

3427 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ 0 ΣΧΟΛΙΑ
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
Pablo_Neruda

|Pablo Neruda

Σ’ αυτή την περιοχή, από τα πόδια ως το μέτωπό σου, προχωρώντας, προχωρώντας προχωρώντας θα περάσω τη ζωή μου...  
giorgos_ioannou

|Γιώργος Ιωάννου

Έμπλεξα άσχημα μαζί σου, λύσε με. Τα σώματα που γδύνω και ασπάζομαι δεν έχουν το δικό σου το μυστήριο. Ξέρω εκ των προτέρων τι θα βρω, τι θα τους πω, τι θα μου...

|Αntonio Porchia

Δε βλέπω με τα μάτια μου. Βλέπω με άλλα μάτια, που είδαν.
katerina_aggelaki_rouk

Όταν το σώμα, Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Όταν το σώμα Υποσχεθεί στον εαυτό του Κι εκπληρώσει την υπόσχεση του επιθυμώντας με φωνές που ξεχύνονται στον κήπο και κολλάν στους κλάδους σαν ρετσίνι όταν το σώμα εξαρθεί αναγγέλλοντας «υπάρχω απόλυτα...
tasos_leivaditis

Σε παλιό στυλ, Τάσος Λειβαδίτης

Οι εραστές είναι ακριβά, ένδοξα κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλον. Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι...

Για την μοναξιά, Charles Bukowski

Ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Ήμουν σ’ ένα δωμάτιο. Έφτασα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Υπήρξα καταθλιπτικός. Αισθάνθηκα κατά καιρούς φριχτά- φριχτά για τα πάντα -,...
seferis_giorgos

Ἡ λυπημένη, Γιώργος Σεφέρης

Στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς κάθισες πρὸς τὸ βράδυ μὲ τοῦ ματιοῦ σου τὸ μαυράδι δείχνοντας πὼς πονεῖς· κι εἶχες στὰ χείλια τὴ γραμμὴ ποὺ εἶναι γυμνὴ καὶ τρέμει σὰν ἡ...

Έγκλημα και Τιμωρία, Fyodor Dostoevsky

Τι να ‘ναι αυτό που φοβούνται περισσότερο απ’ όλα οι άνθρωποι; Το καινούργιο βλέμμα, την καινούργια δική τους λέξη.    
mixalis_gkanas

|Μιχάλης Γκανάς

Βροχές θυμάμαι και πουλιά και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου...