Αρχική Δημιουργοί Δημοσιεύσεις από Αλεξία Κατσαβού

Αλεξία Κατσαβού

3427 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ 0 ΣΧΟΛΙΑ
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
song_of_the_day_4

Η στιμγή που περνάει και χάνεται / Σταμάτης Σπανουδάκης

https://www.youtube.com/watch?v=-zvIYiSW0c8 *Ορχηστρικό ''Η στιγμή που περνά και χάνεται'' - *Συνθέτης: Σταμάτης Σπανουδάκης - *Έτος κυκλοφορίας: 1994

Αν μπορούσε να ονομάσει…, Luis Cernuda

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να ονομάσει εκείνο που αγαπάει, αν ο άνθρωπος μπορούσε να σηκώσει την αγάπη του στον ουρανό σαν ένα σύννεφο στο φως αν όπως...

Τα τρυφερά κατώφλια, Ντίνος Χριστιανόπουλος

Μου ’πες πως η αγάπη σου δεν ξέρει από φιλί, δεν έχει χάδια, δεν κάνει γι’ αγκαλιάσματα, κι αν θέλει η έξαψή μου τρυφερότητες, σ’ άλλα κατώφλια...

|Julio Cortazar

Κι όταν όλος ο κόσμος έφευγε και μέναμε οι δυο μας ανάμεσα σε άδεια ποτήρια και βρώμικα σταχτοδοχεία, τι όμορφα που ήταν να ξέρω πως βρισκόσουν εδώ σαν μια όαση, μόνη...

Γράμμα ξενιτεμένου, Ezra Pound

Τι να τα κάνεις τα λόγια, δεν έχουν τέλος τα λόγια. Δεν έχουν τέλος τα όσα κλείνουμε στη καρδιά.    
kiki_dimoula

Υποκατάστατο, Κική Δημουλά

Σκορπίζουν τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις. Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.   Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς χαράκωμα ἡ λύπη...

Τρία ποιήματα από την Ελένη Α. Σακκά

Η μοναξιά της λήθης   Συναντήθηκαν μέσα σ’ ένα ποίημα, ακουμπούσε με τα χέρια του τα γράμματα ένωνε φωνήεντα, σύμφωνα, έβαζε τόνους όπου και όταν χρειαζόταν αργά και σταθερά, για να...
nikiforos_vrettako

Μάλωμα, Νικηφόρος Βρεττάκος

Κοίταξέ με στα μάτια. Τί έκανες; Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει πέρα απ΄ τον άνεμο, άργησες. Κλαίς; Γιατί δε μιλάς;   Τι σούλεγε ο ήλιος;  

Οι ανάσες των λύκων, Γιάννης Αγγελάκας

Είναι οι ανάσες των λύκων, που τριγυρνάν’ μέσα στο σώμα μου. Είναι οι ανάσες των λύκων, που ξαγρυπνάν’ κάτω απ’ το στρώμα μου. Είναι οι ανάσες των λύκων, που...
katerina_aggelaki_rouk

Τα χνουδωτά πράγματα, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Από τον ποταμό-σεντόνι, τη λάβα-κουβέρτα τη σιωπή σε πράσινα μάτια βουτηγμένη το χρόνο που σωριαζόταν μέσα μου κομμάτια θρυμματισμένος απ’ την αοριστία της ερωτικής ώρας απ’ όλη την...