Δεν είσαι εσύ γι’ αυτά, τι σε φορτώνω;

εσύ, την ησυχία σου,

το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα

να μη χαθεί εκατοστό.

Παρ’ όλ’ αυτά,

παρ’ όλ’ αυτά, σε ευχαριστώ.

Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες,

το σέβομαι,

ένα περίπατο στο κέντρο, το πολύ,

καμιά φορά στη θάλασσα, ως εκεί.

Παρ’ όλ’ αυτά,

παρ’ όλ’ αυτά, μου είναι αρκετό.

Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε,

εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο,

κι ας μη σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου,

κι αν δε σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου.

Με τα καράβια που με πήγαινες να δω,

με τα καράβια που με πήγαινες να δω

ταξίδευα.

Κι ας είδα τη ζωή στην τηλεόραση

κι ας διάβασα τα πάντα στα βιβλία

κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου

κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου

ταξίδευα.


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΘάλασσα του Χειμώνα, Γιώργος Μαρκόπουλος
Επόμενο άρθροΟ Κατήφορος, Γρηγορίου Ξενόπουλου
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.