fani_toumpoulidou

“Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά. Κανείς δεν ξέρει τι κρύβει κάποιος μέσα του. Όχι μόνο πρέπει να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά και να μην απορρίπτουμε τη βοήθεια που μας δίνουν. Η φωτογραφία αυτή είναι μια στιγμή αλήθειας και συγκίνησης. Υπάρχει μια επικοινωνία μεταξύ των δύο ανθρώπων, που, αν και δεν προσωποποιείται (δεν φαίνονται τα πρόσωπα των εικονιζομένων), το συναίσθημα που προκαλεί στον κάθε θεατή προσαρμόζεται στα βιώματά του”.

(Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Γιαννιτσών).

*Από το προσωπικό αρχείο της Φανής Τουμπουλίδου.

*Η Φανή Τουμπουλίδου κέρδισε το τρίτο βραβείο στην κατηγορία «Media & Documentary» στον διεθνή σύλλογο SWPP (Society of Wedding and Portrait Photographers) του Λονδίνου το 2016.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο παιδικό Φεστιβάλ των Κυκλάδων στη Σύρο! | The Kyklades kids Festival
Επόμενο άρθροΤο να σε σκέφτομαι απόψε, Pedro Salinas
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.