Το σώμα σου είναι μια πόλη που έχει αρπάξει φωτιά. Το σώμα μου είναι ένα ‘ομποε που παίζει Βιβάλντι: Υπάρχουν σώματα τόσο περίπλοκα και λευκά όσο το αίσθημα του σκακιστή όταν νικά. Υπάρχουν σώματα με ευαίσθητο δέρμα. Σώματα που δεν φτάνουν ως το τέρμα. Σώματα δυνατά. Με αυξημένη αντίσταση. Σώματα κατάλληλα για κάθε περίσταση. Πράσινα σώματα. Κόκκινα σώματα. Σώματα ποιητών. Σώματα καλογήρων. Σώματα που πέφτουν στο κενό. Τα σώματα αυτών που έχουν μείνει μόνοι.
Σώματα που αιωρούνται στην αγχόνη. Σώματα τριχωτά. Σώματα σαρκοβόρα. Σώματα αμφίβια. Σώματα προνομιούχα. Σώματα σαν χωριά που τα ερήμωσε η μετανάστευση. Σώματα σαν κάτι μικροπράγματα που χάνεις στη μετακόμιση. Σώματα διαφανή. Σώματα μυθικά (το μισό άνθρωπος το μισό ζώο). Σώματα αυτοδίδακτα. Σώματα ηλεκτροφόρα. Σώματα σαν ατελείωτες οικοδομές. Σώματα σαν οικόπεδα περιφραγμένα. Σώματα αναρριχητικά. Σώματα ταριχευμένα. Τα σώματα του Γκρέκο. Το σώμα μιας γυναίκας με πράσινο μεταξωτό φόρεμα ένα ζεστό καλοκαιριάτικο πρωινό στις σκάλες του Ζαππείου. Τέλος υπάρχουν σώματα με φύλλωμα πυκνό. Σώματα που δεν βλάστησαν ακόμα. Σώματα μέσα σ’ άλλα σώματα. Και σώματα στο χώμα. Όλα τ’ άγρια ζώα σκαρφαλώνουν στο κρεβάτι σου. Ο λαιμός σου είναι ένας γλιστερός κορμός. Δένδρου όπου μάταια προσπαθώ ν’ ανέβω.
*Περί Σωμάτων, Νάσος Βαγενάς
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
