Ετικέτα: Γιάννης Βαρβέρης

Έχει ο καθένας μας, πέρα απ’ το φθόνο έναν άνθρωπο, για τον εαυτό του και μόνο άυλον άνθρωπο – που του απλώνει φυλλωσιά χωρίς να ’ναι δέντρο...

Άκυρα γράμματα σκληρά ταχυδρομεία. Τα χρόνια που έλειψες δεν ξέρεις ποιοι γεράσανε και ποιοι γεράσαν. Τους έκλαψες ερήμην όλους ανεξαίρετα. Στα ξένα όλοι μπερδεύονται και πιο πολύ η νοσταλγία με το πένθος.   Τώρα που...

Αυτό το κερί που άναψα περαστικός από τον οίκο Σου δεν είναι η προσευχή μου για να Σε φτάσει εκεί ψηλά δεν είναι οι παρακλήσεις μου ούτε βεβαίως καμιά...

Εδώ γνωρίζω ηλικιωμένους που αν τους ρωτήσεις απαντούν και μόνον τ' απαραίτητα σε μια γλώσσα παλιά ευγενική σανσκριτική ακατανόητη κι ύστερα πάλι φυγαδεύονται στη μερική τους άνοια, μακρινοί.   Πόσα μπορείς να...

'' Σ’ αγάπησε, μου λες, πολύ ποτέ σου δεν σε απάτησε, βεβαιώνεις.   Έχω στοιχεία αλλά το πιο ισχυρό, είναι πως πρέπει να σ’ αφήσω ερωτευμένη. ''  

Έπρεπε χρόνια πριν να είχες φύγει. Δεν θα μπορούσα τότε καν να το δεχτώ με κάθε μέσον θα’ θελα να σε κρατήσω θα’ κλαιγα απαρηγόρητος. όμως φοβάμαι μήπως...

Αυτές οι νότες που σας στέλνω με την άνωση δεν έχουν πια κανένα μα κανένα μουσικό ενδιαφέρον. Απ’ τον καιρό του ναυαγίου που αργά μας σώριασε τους δύο ως κάτω στο...

Στην τσέπη του παλτού σου παλιό σουσάμι φλούδια φιστικιών και το τσαλακωμένο γράμμα μου. Ξύπνησαν λέξεις φράσεις ανακλαδίστηκαν έτριξα μήνες εκεί μέσα μέρες του κρύου

Εδώ γνωρίζω ηλικιωμένους που αν τους ρωτήσεις απαντούν και μόνον τ’ απαραίτητα σε μια γλώσσα παλιά ευγενική σανσκριτική ακατανόητη κι ύστερα πάλι φυγαδεύονται στη μερική τους άνοια, μακρινοί. Πόσα μπορείς να...

Φρόντισα όσο μπορούσα το ντεκόρ. Στον καναπέ και στις καρέκλες εξώφυλλα των δίσκων νεκροζώντανες οι δόξες του ’50. Δυο τρεις αφίσες από κέντρα του καιρού κι ήδη το στερεό με...