Έξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά∙
θαρρώ πως χάθηκα για πάντα.
Με ζώνη πάλι ο φόβος, με κυκλώνει.
Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου.
Το παίρνει, το αιωρεί πάνω...
Άγγισα την ομορφιά
με τα χέρια μου
Η φορεσιά μου με ζώνει
ερωτευμένη
Έξω απ’ το σχήμα
κι’ από το ρόδο
του σώματός μου
Άπληστα χείλη
άπληστα δάχτυλα που τρέχουν
σα δάκρυα
Άστρα λευκά
κόκκινες...
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.Εντάξει