Ετικέτα: Λέξεις Διάφανες

Ένα πορτοκάλι στο τραπέζι, το φόρεμα κρεμασμένο, εσύ στο κρεβάτι μου, γλυκό παρόν, δροσιά της νύχτας, ζεστασιά της ζωής μου...  

Να κολυμπάω αντίθετα στο ρέμα της απόστασης για να σε αγγίξω...    

«Πες μου τρελλέ, ποιος γνωρίζει καλύτερα την αγάπη, αυτός που τη χαίρεται ή αυτός που υποφέρει τα βάσανα και τους πόνους της;» Αποκρίθηκε και είπε...

Μερικές νύχτες που η γλυκύτητά τους παρατείνεται, ναι, μπορούμε άφοβα να πεθάνουμε τότε, ξέροντας πως τούτες οι νύχτες θα ξανάρθουν ύστερα από μας πάνω...

Το ξέρω, πονάς. Ποιος δεν έχει πονέσει εξάλλου; Είναι δύσκολο, το ξέρω… Μα ο καθένας τραβάει το δικό του μονοπάτι, με όλο το βάρος...

Συχνά δε θυμάμαι πώς βρέθηκα από το ένα πεζοδρόμιο στ' άλλο. Ξέρω μόνο πως εγώ πρώτα βρισκόμουν στο αντικρινό, τώρα είμαι εδώ. Γενικά...

Αυτό που υπάρχει πίσω μας και αυτό που υπάρχει μπροστά μας είναι μικροπράγματα σε σχέση μ’ αυτό που υπάρχει μέσα μας.  

Κοίταζα. Πόσο διάφανοι γίνονται εκείνοι που αγαπιούνται.    

...γιατί φοβάμαι ανάμεσα στους στίχους μου μοναχός μου χωρίς εσένα...    

Μην ακούω ανοησίες για ερωτική αιωνιότητα. Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό, τι βλέπω, ό, τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι...