Ετικέτα: Λέξεις Διάφανες

Mέτρα ό, τι ήταν πικρό και σε κράτησε ξύπνιο, μέτρα μαζί μ’ αυτά κι εμένα.    

Τίποτα δεν αγγίζει τις απριλιάτικες βιολέτες;  τίποτα-:μονάχα ο ακάνθινος Ιησούς.  

Κι ας ήρθε ο Απρίλης με τα βάγια και τις πασχαλιές· πια δεν ακούω τίποτε, θαρρείς και χιόνισε όλη νύχτα.      

Του ανθρωπίνου βίου η διάρκεια είναι στιγμή, η ουσία του ρευστή, η αίσθηση αμυδρή, όλου του σώματος η σύσταση φτιαγμένη για να σαπίσει. Η ψυχή...

Θέλουν να τους μιλάς τα σπίτια, να τους μαθαίνεις  αριθμητική ποιοί έφυγαν, ποιοί έμειναν. Να τους αφήνεις τα μάτια, να ΄χουν να δακρύζουν.    

Η γη μου; η γη μου είσαι εσύ. Ο κόσμος; ο κόσμος μου είσαι εσύ.     Η εξορία και ο θάνατος για μένα βρίσκονται εκεί που δεν βρίσκεσαι εσύ.   Και η ζωή...

(29 ή 30 Μαρτίου 1951) Mας μαχαιρώνουν ήσυχα αυτά που πέρασαν για πάντα.  

Θρηνώ όλες τις χαίτες των κοριτσιών που ‘ναι ριγμένες επάνω στα μαξιλάρια του συμβατικού έρωτα.      

Ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο...

Ποιός να μου το έλεγε πως μια μέρα θα περνούσα απ’ την ανάμνησή σου και δε θα γύριζα να κυτάξω, ούτε καν από περιέργεια.