Ετικέτα: Λέξεις Διάφανες

Θέλουν να τους μιλάς τα σπίτια, να τους μαθαίνεις  αριθμητική ποιοί έφυγαν, ποιοί έμειναν. Να τους αφήνεις τα μάτια, να ΄χουν να δακρύζουν.    

Η γη μου; η γη μου είσαι εσύ. Ο κόσμος; ο κόσμος μου είσαι εσύ.     Η εξορία και ο θάνατος για μένα βρίσκονται εκεί που δεν βρίσκεσαι εσύ.   Και η ζωή...

(29 ή 30 Μαρτίου 1951) Mας μαχαιρώνουν ήσυχα αυτά που πέρασαν για πάντα.  

Θρηνώ όλες τις χαίτες των κοριτσιών που ‘ναι ριγμένες επάνω στα μαξιλάρια του συμβατικού έρωτα.      

Ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο...

Ποιός να μου το έλεγε πως μια μέρα θα περνούσα απ’ την ανάμνησή σου και δε θα γύριζα να κυτάξω, ούτε καν από περιέργεια.    

Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί. *   Όσο μακριά και να κοιτάξω βλέπω γονατιστούς ανθρώπους –λες κάνουνε την προσευχή τους. *   Τον ξένο και τον εχθρό τον...

Η ποίηση είναι λογοτεχνία προφορική. /

Να εναρμονίζεσαι με τα πράγματα που σου έλαχαν και ν’ αγαπάς τους ανθρώπους που η μοίρα σ’ έταξε να ζεις κοντά τους – όμως να τους...

  Όχι δεν μπορείς να αντισταθείς στον Πολύ έρωτα, στα φιλιά που Πήρες και έδωσες μέσα σε ένα μόνο Βράδυ...