Ετικέτα: Ντίνος Χριστιανόπουλος

"Δεν μπορείτε να ξέρετε. Πόσο αγωνίστηκα πριν λυγίσω."    

Ὁ ἔρωτάς σου εἶναι σὰν ἡλιοβασίλεμα˙ ὁ ἥλιος πέφτει στὰ νερά, ἔρχεται ἡ νύχτα. Γι’ αὐτὸ θέλω νὰ σὲ ρουφήξω, νὰ σὲ καταπιῶ, νὰ διαλυθῶ στὴν ἀμφιλύκη...

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι, ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους, σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά, ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿...

Να σου γλείψω τα χέρια να σου γλείψω τα πόδια. Η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον Έρωτα. Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών, φυτέματα...

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου, τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη με τα χριστιανικά της σωματεία και την ασφυχτική της...

Μες στην απελπισμένη έξαψή μου μην είσαι τόσο αδυσώπητος μαζί μου. Δείξε μου αγάπη, έστω και από συμπόνια, όταν τα χείλη δεν μπορούν να ειρωνευτούνε, όταν τα χέρια...

Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ∙ θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου. Όταν τρελαίνομαι τις νύχτες για κορμί, να βρίσκεται ένας άνθρωπος να με...

Απ’ όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά Πειράζει να  εξαιρέσουμε τη μοναξιά;    

Αν δεν μπορείς να χτίσεις μπορείς να σκάψεις     Αν δεν μπορείς να γίνεις μπορείς να είσαι   (Μικρά ποιήματα, 1960-1978)

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν: δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια φώτα που πέσαν πάνω μου...