Ετικέτα: Ologramma

Ι Νʼ ακούς πάντα Νʼ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας Νʼ ακούς των χεριών τον ψαλμό το ξεκόλλημα της πέτρας απʼ τον τοίχο Νʼ ακούς το φυτό που...

Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.   Για μια φορά πάνω στη γη ας μη μιλήσουμε σε καμιά γλώσσα, για ένα δευτερόλεφτο ας σταθούμε, ας μη σαλέψουμε...

Duets  « ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ »   Γράφει η Μαρία Πανούτσου  27/08/21      Στέφανος  Μπεκατώρος     ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ   Ξέρεις, τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, Κίχλη       Είμαι το σπίτι που έμεινε...

Των βουνών αδελφή Που η σαγήνη σου εξασθενίζει Του ανθρώπου τη συστολή   Και τη χλωμάδα Του αποκοιμισμένου φύλλου αφυπνίζει   Θα σε παρακαλούσα να κατέβαινες Μες στου σπιτιού μας την αυλή Μα...

Ταιριάζεις μέσα μου σαν αγκίστρι σε μάτι   αγκίστρι ψαριού ανοιχτό μάτι   (Από τη συλλογή Ανθολογία ποιημάτων: 1965-1975 | Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη)

Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός. Τό πολύ-πολύ νά τους1 ἐκλάβεις σά δυό θαμπούς προβολεῖς μές στήν ὁμίχλη Σάν ἕνα δελτάριο σέ φίλους πού λείπουν μέ τή μοναδική λέξη: ζῶ. «Γιατί», ὅπως πολύ...

τώρα που δεν προφταίνω και μετρώ τα κουκιά μου γράμματα βγαίνουν απ' τα μάτια μου τρέχουν τα χέρια μου, ο νους μου αλητεύει τώρα που έρχεται...

Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά   φορούν κουρέλια ακριβά κοστούμια   ζούνε μέσα σε κήπους ή επαύλεις ή μέσα σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό   άλλοι μέσα σε δρόμους τρόμους...

Εκείνη τη νύχτα έκλεισες τα μάτια σου τόσο ήσυχα· κουράστηκες να ζεις, μου είπες, πριν από καιρό και τότε ξεκίνησες… Σου κράτησα απαλά το γερασμένο σου χέρι και...

 24 Αυγούστου 1899 – 14 Ιουνίου 1986 Κάθε ζωή διαμορφώνεται από μια μοναδική στιγμή, τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μια για πάντα, ποιος είναι. * Να...